Zo. Hoofd weer een beetje boven water.

‘Onder water’ ben ik gelukkig wel blijven ademhalen, al was ik dat op een bepaald moment bijna even vergeten. Dat was toen ‘er een vliegtuig op ons dak landde’ (om in Dejan z’n thema van het vorige bericht te blijven). Nu keert de rust steeds meer terug. Geen steigers meer rond het gebouw, daarmee geen mensen meer bij het raam. Wel nog door het gehele gebouw, op het dakterras, in de hal hierboven en in de appartementen naast ons. Maar de rust die nu iets vaker terrein wint, smaakt naar meer.

We kregen welgeteld 37 -stuk voor stuk- lieve berichten op het vorige blogbericht door Dejan. Allemaal van de mensen die ons blog al jarenlang volgen (= meer dan 10 jaar). Lezers die niet dichtbij zijn in letterlijke (kilo)meters, maar wel in good vibes. Daarnaast ook nog eens lieve kaartjes per post.

Pech en geluk

Mijn rekbaarheid wordt flink uitgetest. Ook medisch; steeds weer nieuwe zorgen, gedoe en gedoetjes, naast mijn reuma. Ik treedt verder niet in detail (om meerdere redenen) maar moet in elk geval proberen niet verder te hollen dan waar ik ben en ermee dealen in het hier en nu. En ja, ik ben gewoon een pechvogel door mijn lastige immuunsysteem dat zich tegen mijn eigen lijf keert. En niet alleen met reuma als uitingsvorm maar gewoon steeds opnieuw ook in andere uitdagingen. Dat is al sinds mijn kindertijd (slapend en steeds meer wakker) aanwezig, dat lastige-lijf-probleem.

Het breekt soms even enorm op. Maar altijd weet ik: ik ben niet alleen, we zijn samen, Dejan en ik. We stutten elkaar. Pechvogel = ook geluksvogel.

‘Dat je al zo lang bij elkaar bent is geluk, maar zegt tevens iets heel moois over ieder van jullie’, las ik vorige week in een berichtje van een van de blog-reageerders. Dat las lief…❤︎

Intussen

zijn we creatief gezien lekker bezig, dat gelukkig ook. Mooie dingen gaande. Maar we moesten wel kiezen. De rek is er iets teveel uit om alles te kunnen doen én een goeie focus te houden. Dus we besloten -auw- om de 4Daagse te laten weten dat we voor nu in elk geval niet nog een 3e jaar aan het troostboekjeproject gaan werken. We gaan nu weer andere dingen doen en willen ook fris en geïnspireerd blijven werken. Dat werd gelukkig heel lief en bemoedigend opgepakt door Babs van communicatie en we hebben elkaar beloofd: ‘we melden ons wederzijds als we iets willen van en met elkaar’. Zij weet ons te vinden, wij haar. Goeie deal.
Het is en blijft zo leuk dat we de kans, ruimte, het vertrouwen en de warmte kregen van Babs en de 4Daagse om daar ons boekje-idee uit te werken. Zo’n enorme operatie als 4Daagse is, een die zo nauw kijkt en dan mochten wij daar ineens met ons guitige idee gewoon een speeltuintje bouwen voor onszelf. Afgelopen zomer zelfs op de Wedren. Het was een unieke ervaring, beide jaren.

En toch besloten we er niet een 3e zomer mee door te gaan, omdat we verder willen fladderen. Nieuwe bloemen opzoeken. Maar Babs eindigde haar antwoord aan ons niet voor niks met ‘wie weet tot gauw’. Wij hebben een warm hart voor de 4Daagse, hebben heel fijn samengewerkt en ja, we zien ons daar nog wel eens die prachtige oude kantoorvilla op de Berg en Dalseweg binnenstappen voor weer een inspirerende babbel.

Voor nu, gaan wij weer een tijdje andere dingen doen. Zoals de Plak helpen bij hun jubileumfeest-magazine. De feest-placemats daar op de tafels zien liggen, het was een cadeau vorige week. Dat smaakte zo naar meer! Dinsdag gaan we met Ruben in een creatief overleg bij ons thuis. En intussen ben ik bezig met de samenstelling van ons eigen online mini magazine. Thema: snufje winter, toefje voorjaar. Lekker om aan te werken.

 

Verder was het weer heel fijn om vorige week bij buuf Nel te zijn, die verhuisd is naar een verzorgingshuis. Freek en zij zijn ook zo lief samen…! Freek kwam bij haar op de bank zitten en viel met z’n koppie op haar schoot in slaap, terwijl Nel en wij zaten te kletsen (foto hieronder). Het was een warm weerzien, net als de eerste keer.

De lunch op de heenweg naar Nel, bij Stroom in Lent, was lekker. En de terugrit over de Waalbrug de stad in bij beginnende winteravond-schemer was magisch (foto hierboven, genomen vanuit de rijdende bus). Volgende maand gaan we weer naar Nel, het voelt fijn om dat te doen.

Het blijft raar: Nel weg, André er niet meer… Het is een grauwe, koud aanvoelende gang hierboven.

Gelukkig is onze boomhut heerlijk zacht, warm en omarmend, ook bij gemis. En het dakterras wordt mooi, met de nieuwe vloer die er nu ligt. De mannen van de bouw die al onze spullen weer teruggezet hebben op het dakterras, hadden een zithoekje gemaakt door de meubels gezellig in een hoekje bij elkaar te zetten, dat zag er meteen al heel uitnodigend uit. We zouden er zo willen gaan zitten met een ochtend-koffietje. Maar ‘t is nog geen voorjaar, we wachten geduldig. En er moet ook nog het een en ander gebeuren bouwtechnisch, voordat we het daar weer echt helemaal van onszelf kunnen maken en rustig kunnen genieten.

Voor nu zijn we binnenshuis mijn werkhoek aan het herinrichten, dat is fijn. Zodat ik er nog wat lekkerder kan werken en nog iets meer ruimte heb. Mijn werktafel ligt te snel vol, wordt dan een chaos en dan ruim ik het niet meer op. Ik zit daardoor steeds vaker op de bank te schrijven en da’s niet slim. Dus, flink gaan uitmesten. Er komt deze week een comfi draaistoel op wieltjes als beloning voor het vele opruimen en om weer van die bank af naar de werktafel te gaan.

En nu tijd voor het onvervalste zondagsgevoel. De thee dampt, de broodjes zijn gebakken, eitjes gekookt, bloemetjes erbij, kaarsen aangestoken: hup, aan tafel!

Fijne zondag. 
Kiki