Hé heerlijk was dat, thuiskomen.
Fijn om na een midweek buiten de stad, weer in Nijmegen terug te zijn. Dat hadden Dejan en ik niet toen we nog in Amersfoort woonden en vaak een midweek weggingen naar de Veluwe. Dan gingen we met lichte tegenzin terug naar huis. Maar nu is het andersom.
En elke keer stapt ‘t zo lekker binnen in ons stekkie, als we buitenshuis gebivakkeerd hebben. Deze keer nog wat meer want er was van alles in ons appartement gedaan. Van die dingen die je niet onmiddellijk ziet, maar die je gaandeweg ontdekt en echt een verschil maken. “En we hebben meteen even jullie buitendeur gerepareerd want die klemde”, zei een van de bouwmannen. Kleine, maar oh zo fijne (en dus grote) verbeteringen.
Intussen is er op het dakterras ook van alles gaande. We kijken al 2 maanden aan tegen een chaos daar. Maargoed, luxaflex dicht en weg, lelijk zicht. We hebben mazzel dat dit alles niet in de lente of zomer gaande is… Alle ‘dakspullen’ die we niet zelf konden wegtillen, staan tijdelijk in een van de lege appartementen bij ons hierboven. Op het dakterras wordt nu de isolatie gedaan (is voor ‘t appartement van de onderburen) en vrijdag krijgen we nieuwe tegels. Ook wordt een grote glas-beton-tegelwand tussen het dakterras van de buren en ons gesloopt, dat gebeurt morgen.
Weer even weg…
Morgen (dinsdag) wordt weer een lawaaidag. “En dat wordt voor jullie hier op de bovenste verdieping écht niet te doen”, waarschuwde een van de bouwmannen toen we bij thuiskomst (gezellig) met ze stonden te kleppen op de gang boven. “Dan gaan ze bij jullie balkon in de betonwand boren met een pneumatische boor, dat is nog heftiger dan het slopen van de badkamervloeren. Als je er direct naast woont, ren je zelfs als je in je nakie staat, nog meteen naar buiten”. Levendiger had de waarschuwing niet kunnen zijn, haha. We zijn overigens heel erg blij dat die glastegel-beton-wand helemaal weggehaald wordt. Monsterlijk lelijk was die en het hield ook warmte van de zon vast.
Anyway, morgen wordt dus nog pittig voor de oortjes en dus was ‘t vanmiddag na 3 dagen thuis hup, weer 2 dagen wieberen.
We zitten nu weer in de binnenstad, samen met Freek natuurlijk. Logeren vannacht in een B&B appartement van dezelfde (picobello) eigenaar als waar we 2 weken terug logeerden, maar een andere locatie in het centrum. Met morgen een gratis lekker late check out (lief van de B&B eigenaar) en daarna hangen we nog gewoon wat rond in de stad. Tot de herrie thuis voorbij is en we zeker weten dat wij een brute ontmoeting met de pneumatische boor hebben kunnen ontlopen, ha!
Fijn en pijn
Het was heel erg fijn dat we afgelopen midweek niet thuis waren en veel rust hadden. We merkten ook wel hoe groot het verschil nog was tussen sloopwerk op andere verdiepingen en als het pal naast je is. Dat laatste was nog veel heftiger en daar konden we afgelopen week van wegblijven. We hebben daardoor lekker kunnen doorwerken ook (o.a. een handige samenwerk-tool gemaakt voor het magazine dat we met de Plak gaan fabriceren).
Het slapen in het huisje begon de laatste twee nachten wel moeizaam te worden. Mijn lijf is lastig momenteel. Reuma ontstekingen op diverse plekken, ook in mijn nekwervels en dan ligt een vreemd bed al snel niet fijn. En vooral is dat het geval in vakantiehuisjes op parken die mega groot bedden inkopen van middelmatige kwaliteit. Op zich prima bedden, maar niet als je gedoe hebt met je lijf. In de B&B waar we nu zitten, die kleinschalig is, hebben ze juist extra goeie bedden dus dat is een fijne gedachte voor vanavond.
En verder…
Ik mis de sneeuw een beetje. De witte watten wereld. Maar ik snap ook dat de meeste mensen het juist helemaal niet missen. Het is ook maar lastig gedoe. Ik zag ergens prachtige foto’s van onze stad in de mist, ook magisch. Kijk hier.
En onderaan nog wat sneeuwfoto’s die Dejan en ik laatst hadden gemaakt. Daaronder ook nog wat guitigs van Freek.
Fijne avond (nogmaals, mocht je mijn vorige indringende blogbericht hebben durven lezen).
Kiki
