Haha, die twee gaan momenteel hand in hand hier.
De voetbalkoorts eerst. Wie onder een steen heeft geleefd zal het door de hele stad heen meteen wel merken: NEC staat (weer) in de KNVB-beker finale. Aanstaande zondag is het zover. En omdat het geloof ik de 5e keer is (twee jaar geleden nog, tegen Feyenoord) en er nog nooit gewonnen is, leeft zo’n beetje de hele stad mee met deze nieuwe kans.
(Rectificatie: ik had het mis, ‘t is al de 6e keer…!). Al zijn we geen voetbal fans en dus ook geen NEC fans: ik gun al die NEC fans, de stad en de club zelf enorm dat deze keer het grote feest (waarvoor overal in de stad ook al voorbereidingen worden getroffen) door kan gaan en dat dit mooie NEC voetbalseizoen mooi bekroond wordt met het winnen van die finale.
Wat het voor ons een tikkeltje speciaal maakt, is dat we achterbuurtjes zijn van NEC. Als aanwonenden van het Goffertpark krijgen en we elke poep en scheet mee tijdens wedstrijden. Wat ook echt heel leuk en vrolijk is. Zelfs als ze een wedstrijd verloren hebben, horen we na afloop op de achtergrond nog een feestje bij het stadion. Er gaat een gemoedelijke sfeer uit van wedstrijden (behalve als Vitesse uit Arnhem op bezoek kwam…) en de koorts die nu zo voelbaar is door de stad en vooral ook hier in en bij het park, krijgen we goed mee. Dat is leuk om te zien en horen.
En ja, wij hebben natuurlijk ook een heel erg enthousiaste en sympathieke bijdrage gekregen aan het 4Daagse Troostboekje van NEC directeur Wilco van Schaik, twee jaar geleden. Die heeft toen voor ons een fantastische tekst geschreven voor in ons boekje. Hij schreef over de psychologische kant van verliezen. Het boekje was voor uitvallers van de 4Daagse en daar heeft hij heel mooi op ingespeeld. Met als strekking: ‘de pijn van verlies moet je niet wegdrukken, je moet het juist voluit toelaten, zodat je het daarna ook helemaal achter je kan laten en verder kan’. Ik hoop voor hem en alle andere NEC’ers dat zijn visie zondag na de wedstrijd NIET van toepassing hoeft te zijn.
De stad hangt vol met vlaggen en vlaggetjes, net als in de 4Daagse-tijd. Het straalt saamhorigheid uit. De Wereldwinkel naast een toeristische prullariawinkel, de Lego-shop, Anne & Max: allemaal hebben ze dezelfde vlag van NEC opgehangen. Radboud(mmc)ook, bij aankomst op het uni terrein. En in wijken, straten, langs wegen.
NEC vlaggen in de Lange Hezelstraat. En die daarnaast (heeft niks met NEC te maken): ik vond het een mooi beeld: witte was, hangend uit het raam van een modern, strak appartementengebouw. Ik ben een sucker voor waslijnen, in allerlei vormen. Met witte was eraan of juist allemaal gekleurde stofjes. Het ademt lente en zomer. Dit was om het hoekje van de Lange Hezelstraat op dezelfde middag. Vandaar.
Op de vlag heeft NEC de Nijmegen-slogan Old city, young vibe laten drukken. De oudste stad van het land trilt momenteel van de kinderlijke, verwachtingsvolle spanning rond een voetbalfinale. Deze column van Marcel Rözer in de Gelderlander, beschrijft dat mooi. En ook dat niet alleen het resultaat van die finale telt, maar ook de feestelijke koorts die deze dagen zo voelbaar is. Winnen of niet; de goeie vibe is sowieso al binnen.
Wij hebben geen NEC vlag hangen en gaan er ook niet een bestellen (te weinig fan daarvoor). Maar op de dag van de wedstrijd hangen we wel ‘iets geïmproviseerds’ aan onze balustrade, in de NEC kleuren. Gewoon ons eigen bescheiden gebaar van ‘toi toi toi’ aan de achterburen in het Goffertpark. Net als zoveel meelevende stadgenoten die ook niet perse fans zijn, maar deze dagen wel gezellig ‘kleur willen bekennen’ om hun positieve energie bij te dragen. Mooi, hoe zulke momenten de perfecte lijm zijn tussen zoveel verschillende groepen mensen.
“Bij jullie in de directe omgeving zal het een paar dagen flink onstruimig worden als ze gaan winnen”, zei iemand die vanmiddag voor overleg bij ons was. Dat idee vinden we juist grappig. Als het een groot feest zou worden; hoe leuk om daar dan bovenop te zitten vanuit je woonplek en die energie mee te krijgen. Als ze verliezen, blijft het waarschijnlijk ‘lekker rustig’, wat we persoonlijk ook niet erg vinden. Maar we hopen en duimen, voor iedereen, op een serie heerlijk rumoerige dagen!
Dan die andere koorts.
Hooikoorts is zó stom. Is het lente, knalt alles zo mooi in bloei en dan loop jij met prikogen, hoofdpijn en een verkouden kop rond. Ik niet hoor (een pietsie beetje maar) maar Dejan mijn lief, heeft er flink last van. Gelukkig helpen de allergiemedicijnen die ik ooit van de allergoloog kreeg ook redelijk tegen hooikoorts. Dus die neemt Dejan trouw in elke dag. En de hooikoorts kan hem er niet van weerhouden om dagelijks op ons dakterras rond te hangen. Het is een must voor hem (en mij ook), vooral nu het zo mooi is geworden. Instant vakantiegevoel, nog meer dan voorheen. Gisteravond voor het eerst buiten gegeten en dat was een feestje.
Wat ik fijn vind: na 2 jaar drammen bij een meneer van de gemeente, weten we nu van hem dat half juni de werkzaamheden voor de weg vlakbij ons gepland staan. De bedoeling is dat er stiller asfalt komt en nog enkele maatregelen tegen te hard rijden. Eerst zien, dan geloven. Maar toch: hij mailde gisteren een schema door dat er vertrouwenwekkend uit zag. We zijn wel gewend aan het geluid van die weg en de vogels winnen het nog steeds als we buiten zitten. Maar het mag zeker wel wat minder, met al die kutauto’s en hun herrie. We hebben goeie hoop… Dan wordt buiten zitten nog fijner.
Terug naar de hooikoorts. Er gaan in de lente altijd allerlei doe-het-zelf-tips rond. Een ervan is een half uurtje zoenen. “Geen enkel probleem, kom maar!”, grinnikte manlief tegen mij toen ik dat had gelezen en aan hem vertelde, haha! Of wat dacht je van deze: ‘eet elke dag een levende pissebed tegen hooikoorts’. Nee dank u. In dit artikel lees je de zin en onzin van dit soort tips en trends. Een van die tips klinkt logisch: was elke dag je haar, want daar blijven de pollen in hangen. Moet te doen zijn toch.
Fijne avond.
Kiki
