Over vlees eten en het lijden van dieren.
Er is veel om te doen momenteel: het carnivoor dieet. Iemand die alleen maar vlees eet, verder (bijna) geen andere dingen. Dus geen groente, fruit, noten, zaden, brood, enz. Een Nederlandse vrouw die viraal gaat op TikTok wil ontdekken of (en constateert dat) ze zich gezonder voelt door niks anders te eten dan vlees (en ter aanvulling eieren en boter). Ze vergelijkt haar vlees eten van nu, dan met allerlei bewerkte troep (zoals M&M’s) die ze vroeger graag at. Alsof tussen slechte industrie-troep naar binnen proppen en alleen maar vlees verorberen, niet ook nog een hele wereld aan andere, subtielere mogelijkheden ligt om gezond te leven…
Ik snap dat iemand wil zoeken naar wat haar lijf het meeste goeddoet. Maar dit carnivoor dieet is het overconsumeren van vlees in een tijd van zoveel andere mogelijkheden, ook aan onbewerkte voeding. I don’t get it. Ik vind het wreed. Vlees eten is sowieso gewoon wreed, want we hebben het niet nodig. Je kiest dus willens en wetens voor het lijden van dieren, voor jouw niet-noodzakelijke vlees.
Ook de Hartstichting schrijft: “Je lichaam heeft geen vlees nodig om gezond te blijven”. Je leest het (even naar beneden scrollen) hier.
Waarom kiest zo’n vrouw dan, als haar motivatie is om gezonder te eten en minder bewerkt te eten, niet voor andere onbewerkte eetpatronen? Er is zoveel mogelijk! Waarom moeten er nog meer dieren dood voor haar welzijn, terwijl zij niet, zoals de oermens, afhankelijk is van vlees?
Dejan en ik eten vega en zoveel mogelijk vegan, even ter verantwoording van mijn sterke opinie hierover. Op de eeuwige (voorspelbare) vraag van vleesteters -“en je schoenen dan, zijn die dan ook niet van leer?”- is het antwoord: “inderdaad, geen leer, altijd nep”. En ja, ondanks een ± 35% vega en 65% vegan leefstijl, wil ik toch de stap naar helemaal vegan proberen te maken, maar ‘faal’ ik nog wel eens. Dat ik toch ei eet bijv. Altijd 3 sterren beter leven keurmerk maar toch. Al denk ik dan ook wel: beter in stappen naar 100% diervriendelijk leven, dan helemaal niet. Maar ik ben me wel bewust van de stappen die ik nog te maken heb.
Dezelfde avond dat ik het gesprek met ‘de vleesvrouw’ op tv had gezien, las ik ergens over een inktvis, die voor de lekkere smaak en het genot van de eters, levend in een pan met kokend water wordt gestopt. Ik vraag me af hoeveel mensen het nog smakelijk vinden als ze beseffen dat die inktvis een zenuwstelsel heeft, pijn kent en angst voelt. Net als zoveel dieren, en al helemaal zoogdieren.
Heb dan lef
Wat zou ik graag willen dat die mevrouw die alleen nog maar vlees eet, dapper genoeg zou zijn om naar een boer te gaan en vervolgens samen met de dieren die op haar bord terecht komen, mee te reizen van het weiland naar de laatste minuten in het slachthuis. Ik zou willen dat zij niet alleen het lef heeft om zoveel vlees te eten en dat ook nog eens te promoten, maar dat zij écht moedig is en meegaat naar het slachthuis om te zien wat er onderweg op transport gebeurt. En hoe haar vlees -dat dan nog een levend wezen is met gevoel, intelligentie, angst- dat slachthuis binnengaat en daar gruwelijke laatste momenten moet doormaken.
‘Diervriendelijk slachten’…
En dan roepen ze vanuit de vleesindustrie over diervriendelijk dit en diervriendelijk dat, maar nog steeds: de dieren zijn intens bang. Ze worden een wachtrij in gejaagd voordat ze gedood worden. Daar nemen ze het volgende waar: gekrijs en geschreeuw van andere dieren die geslacht worden of angst hebben. Ze ruiken bloedgeur en nemen stress waar. Men roept heel tevreden: ‘de dieren worden verdoofd’. Maar weet jij hoe? Denk je daarover na als je een worst eet bij de stamppot?
Een varken bijvoorbeeld, wordt na de stressvolle tocht in een bomvolle vrachtwagen, van zijn groep gescheiden en vastgezet. Dat alleen al, geeft intense angst. Daarna krijgt het varken een heftige schok. Vaak gebeurt dat niet goed genoeg, door slecht opgeleide slachters of slecht onderhouden apparatuur (een van de vele misstanden in de slachthuizen). Waardoor het beest alsnog enorm pijn lijdt en niet snel genoeg overlijdt. Een andere methode, is vergassen. Bij het inademen, brandt het gas heel erg pijnlijk en dit lijden duurt dan nog rond een halve minuut. Deze gasmethode wil de Tweede Kamer gaan verbieden. Maar bij kippen kan er geen andere methode worden gebruikt, want dat tast de kwaliteit van het vlees aan.
Dieren die dezelfde gevoelens, intelligentie en zenuwen hebben als onze katten, honden, konijnen. Misschien nog wel meer. Varkens schijnen mega intelligent en gevoelig te zijn.
Biologisch is ook niet heilig
De dieren uit de vleesindustrie moeten simpelweg intens lijden en afzien in hun laatste uren vanaf transport tot aan de de dood. Ze krijgen een gewelddadig einde van hun leven. Ook de dieren die bij biologische boeren een beter leven hadden, komen over het algemeen in dezelfde slachthuizen en dus gewelddadig aan hun einde. Als mensen worden vermoord zijn we verontwaardigd (en terecht natuurlijk), maar dieren die worden afgeslacht vinden we allemaal nog steeds de normaalste zaak van de wereld.
En dat alles, omdat de mens, die keuze genoeg heeft aan alternatieven, kennelijk nog steeds vindt dat vlees eten nodig is en het volste recht. En die ‘vleesvrouw’ van TikTok vindt kennelijk dat ze recht heeft op nog veel méér vlees. Die denkt dat niks anders gezond is voor haar. Hopelijk zet haar egoïsme mensen juist aan het denken; moet dit nou echt?
Dat zij zich afvraagt ‘wat is gezonde voeding (groot gelijk dat zij alle chemische troep niet langer wilde eten)’ is hartstikke begrijpelijk en slim. Maar wat ze met die kritisch houding naar voeding doet, is gewelddadig. Een egoïstische denkfout ook. Wat de mens nodig heeft, ook als dat afwijkt van andere mensen, is te vinden zonder beesten te eten. En als je dan (zoveel) vlees wil eten, waarom dan niet je eigen dieren houden en ze zelf doodschieten? Ze het mega stressvolle transport besparen, je niet druk maken om hoe het vlees eruit ziet maar netjes ter plekke slachten, met een goed uitgevoerde verdoving.
De stress, angst en horror die de dieren doormaken in slachthuizen (en dan tel ik alle misstanden die daar plaatsvinden niet eens mee, zoals gruwelijke mishandeling)…is dat lijden van die dieren, het stukkie vlees op jouw bord (en die hompen vlees die ‘de vleesvrouw’ naar binnen werkt) echt waard? Elke keer als ik vlees at, de laatste jaren voordat ik vega(n) ging leven, ‘hoorde’ ik gewoon het geschreeuw van de angstige dieren. Het moment dat ik stopte, was toen we in een auto achter een slachttransport reden. Varkens, met angstige ogen, de snuiten door de openingen duwend. ‘Als ik dit niet wil weten en zien, ben ik een lafbek dat ik het wél wil eten, besloot ik’. Nooit meer vlees gegeten.
Boerenzoon met moed
Tegenover de vleesvrouw staat Wouter. Boerenzoon en veganist. Hij probeert de kalveren uit zijn vaders bedrijf te redden van de slacht door ze op te kopen en naar een opvangplek te brengen. Met een crowdfunding-actie lukt dat hem. Zie ook de docu Liesjes hok was leeg: klik hier. Mee- doneren? Klik hier.
Wat als je ook wil stoppen met vlees eten?
Kijk dan bijvoorbeeld eens op deze site, waar je inspiratie kan opdoen.
Onderstaand tekstje kwam ik tegen. Het stoelt op wetenschappelijk bewijs dat dieren in de vleesindustrie, lijden. Dat zij gevoel hebben, zenuwen, stemmingen, een band met elkaar, enz.
Dit is wat ik tegenkwam en waar ik mee afsluit:
De pijn van een dier, is echt. Dat dier is niet alleen voedsel, het is een levende ziel en alles dat het vraagt, is dat mensen het lijden zouden durven te zien en zouden kiezen voor vriendelijkheid in plaats van wreedheid.
Fijne avond.
Kiki
