Geen vrije dag op deze bevrijdingsdag. En dit verdwaalde popje heeft haar thuis gevonden.
Het is aanpoten hier. We zijn voor nu alleen even nog maar bezig met het magazine voor de Plak en daarmee zitten wat dingen tegen, waardoor we de deadline – die ook nog naar voren is gehaald door de drukkerij- maar net gaan redden. Door-door-doorweken dus.
Momenteel zit ik even te wachten op teksten van Ruben (de Plak-initiator van dit magazine) die ik moet editten, dus ik heb tijd om nu hier iets te schrijven. Ook wel even gezellig, jaja…
We waren trouwens vorige week ook onze werkkamer nog aan ‘t opruimen. Dat moet nu even on hold voor het magazine. Maar we zijn al een eindje gekomen met opruimen. Ons ontdoen van spullen die we niet meer nodig hebben, maakt letterlijk en figuurlijk ruimte vrij. Papieren die er niet meer toe doen en naar de papierbak kunnen in plaats van op een veel te hoog geworden stapel / boeken naar de kringloop / spullen die nog van andere personen waren terug naar de eigenaren (er hingen al 10 dagen 3 tasjes met dergelijke uitleensels te wachten). Alles weer een beetje opgeruimd is ook: vrijgemaakt van ‘ballast’.
Maar deze dagen staat alles dus in het teken van het magazine voor de Plak. Daarin staan o.a. 50 interviews met bezoekers en (oud) medewerkers. Het is een feestje om die verhalen te lezen. Een interview bijvoorbeeld met twee mensen die in de jaren 90 in de Plak werkten. Ze werden daardoor een stel en wonen inmiddels in het buitenland, omdat zij Nederland-ambassadeur is geworden. Ook werken er voormalig vluchtelingen in de keuken, die daar nu de sterren van de hemel koken en soms ook hun eigen twist geven aan gerechten. Of een verhaal van een vrouw die samen met haar gezin vaste gast is in de Plak. Toen haar destijds zieke moeder in de laatste levensdagen was, kregen ze gratis maaltijden van de Plak, om samen met haar moeder van te genieten in het hospice.
En er zijn veel meer mooie, liefdevolle en soms ook maffe (lees: bizarre) verhalen te lezen in het magazine. De variëteit aan mensen die er werkt en komt eten en/of feesten, is groot en o.a. dat maakt het zo’n eigen, unieke plek. Plus: er is geen baas, ze zijn een collectief van medewerkers die allemaal eigenaren zijn. Dat gaat dus al 50 jaar goed. Je zou denken: stuur bedrijven die kant op voor hun teambuilding sessies: ‘Vertel ons eens, hoe doen jullie dat, al 50 jaar een succesvol collectief zijn?’
Tot zover allemaal leuk en aardig, maar we hadden wel een vervelend probleem met het magazine. Want al die mooie interviews zijn opgenomen als audio. En we hadden een tool om die audiobestanden om te laten zetten naar geschreven tekst. Daarna moest dan de rauwe tekst nog weer bewerkt worden naar een leesbaar verhaal. Maar de teksten die ik ben gaan editten van rauw naar leesbaar, bleken door de audio-tool verkeerd vervormd te zijn. Ik bleek daardoor zonder het te weten, teksten te bewerken die allemaal verdraaide feiten hadden gekregen, door die tool. Ik had de interviews ook niet zelf gedaan, dat is gedaan door Ruben, dus ik kon de echtheid van de teksten ook niet staven aan wat ik zelf gehoord had van mensen. En de tekstdocumenten kwamen gewoon overtuigend over. Dus alles moest opnieuw. Ruben heeft ze van audio weer omgezet naar tekst en ik doe dan nu de eind-edit over die teksten. Al dat werk voor niks en opnieuw. Maar oké, we doen het gewoon.
En oh ja, toen bleek ook nog dat het magazine er langer over gaat doen in de drukkerij dan verwacht, omdat we de tekst op de voorkant in goud willen laten drukken. Dat moet de drukkerij uitbesteden aan een specialist. Hebben we ineens een deadline die minstens een week vervroegd is. We snappen dat, maar het was handig geweest als we het eerder wisten. Nou ja, het is wat ‘t is. De presentatie van het magazine in de Plak is 26 mei en de drukker moet alles binnen hebben op 11 mei in de ochtend. Dat gaat nog net lukken als we er maar flink vaart achter zetten.
Dejan is bezig alles in lay out te krijgen in het magazine. Advertenties (veel ondernemers die willen sponsoren met een advert, zoals de Wit Kaas / Gulpener bier / Blommers koffie/ Fika enz. enz. ) en dan de 50 interviews, veel foto’s, ontworpen placemats van 50 jaar lang, anekdotes en meer. Het moet er allemaal in passen. Maar het wordt leuk! Er worden er duizend van gedrukt.
Ruben heeft intussen gelukkig restaurant-diensten in de Plak vrij gekregen van zijn collega’s, zodat hij ook meters kan maken voor het magazine. En wij hebben onze leuke-dingen-doen-plannen on hold gezet om achter elkaar door te stomen. Alleen Freek krijgt gewoon zijn momentjes zoals hij dat gewend is, de mazzelkont! Neehoor, dat is geen mazzel, dat is noodzaak. Onze lieve Freek mag helemaal niets tekort komen. Ruben was super bezorgd dat wij in een burn out raken van de druk die er nu op ligt. Maar nee joh, een burn out…tuurlijk niet. “Komt goed”, zeiden we dus. En daar houden we ons aan, ha!
Ik wacht op dit moment dus op nieuwe interviews voor mijn redactiewerk, dus in dit ‘vacuumpje’ klep ik gewoon even een eindje weg hier op ‘t blog. Maar verder geen blogjes tot en met volgende week maandag.
Ik wil sluit af met een paar aansprekende items uit het recente nieuws:
• Waalwandelingen met de allerleukste inwoners van Nijmegen – de viervoeters! Klik hier.
• Mooi artikel over de meimaand als social-media-afkickmaand. Mei social vrij. Gelukkig kunnen wij ons die verslaving persoonlijk niet eens voorstellen. Gewoon nooit zin gehad om er aan mee te doen en slaaf van te worden. Maar veel mensen zijn dat wel. Dit artikel gaat over een analoog leven: Klik hier.
• Als er een levende soort op de aarde is die ons kan verrijken met wat wijsheid, dan zijn ‘t dieren wel… Klik hier.
• Dejan en ik hadden het er laatst met iemand over in een mooi drie-gesprek: ‘de ruimte voor verbaal agressievelingen die anderen onderdrukken (zowel op wereldniveau met mafkezen als Trump als in heel kleine verbanden) wordt juist mogelijk gemaakt door passieve mensen die niks zeggen en zich er niet mee bemoeien’. Dat laat ook deze column maar weer zien.
Klik hier.
• En tot slot een Loesje-bevrijdingsdag-gedachte: Klik hier.
Hieronder nog wat losse plaatjes. Gewoon omdat het kan en omdat ik ze fijn vind om te delen.
Goeie bevrijdingsdag nog.
Kiki
Het is natuurlijk alweer bevrijdingsdag maar dit hieronder was Koningsdag. De foto helemaal bovenaan was vlak ná Koningsdag gemaakt. Het popje zat in de stad tegen een paaltje en wij liepen er langs. Misschien was ze ook een kleedjesmarkt-overblijfsel? Ze zat er prima en lekker in de zon. Maar toen we later die middag terugkwamen en zagen dat ze door iemand was meegenomen, gaf dat toch enige opluchting… 😉
Met z’n drietjes op de bank en dan tv kijken (een spannend, serieus programma bekeken we hier kennelijk, haha!) skippen we deze dagen maar zoveel mogelijk. Er moet worden ‘overgewerkt’. Maar aan het bakkie buiten houden we als pitbulls vast, ha! Al is het vandaag daarvoor te koud en nattig buiten. Maar zodra dat zonnetje weer wat warmte heeft gebracht…
