Het dagelijks leven is de laatste twee maanden vooral inpakken, uitpakken, neerstrijken, thuiskomen en weer vertrekken.
De renovatie heeft enorme impact op het dagelijks leven. Het lawaai, met de drie appartementen bij ons op de bovenste verdieping die door de sloophamers (lees: drill-beton-boren) worden afgeranseld, was niet te harden. En dan wordt ook nog de glazen wand in de hal boven weggehaald, deze week. Dat was een sloop-tsunami geworden voor ons. Ik zeg ‘was’, want we zitten weer in een vakantiehuisje deze dagen (sinds maandag en in elk geval tot vrijdag, bij Europarcs De Kraaijenbergse Plassen).
We zitten hier niet voor onze lol, overigens. Ten eerste omdat we het steeds verkassen gewoon zat zijn en thuis willen zijn. Maar we zitten hier ook omdat het vanwege schade aan Dejan z’n gehoor (veroorzaakt door zijn KNO kanker-behandelingen vorig jaar) niet verantwoord is om langdurig in heftig lawaai te zitten (er is ook een arts verklaring voor afgegeven).
Wij hebben afgelopen 2 maanden, toen het lawaai nog niet op onze bovenste verdieping was (maar op andere verdiepingen en op het dak, aan de muren buiten en sowieso al heel heftig) zelf steeds oplossingen gezocht en gevonden. Drie keer een midweek op de Veluwe, een nacht in de B&B boot van Opoe Sientje, vier dagen overdag in het appartement van René, drie dagen in een B&B in de binnenstad. Maar nu de boor-ellende echt bij ons boven is en daarmee luider dan ooit, zei men gelukkig tegen ons: ‘we halen jullie even uit de situatie weg en zorgen voor een plek elders’. We zijn er blij mee.
Maandagmorgen vroeg stonden we met opkomende tegenzin de boel weer in te pakken (nadat we 3 dagen ervoor juist weer thuis waren gekomen van een paar dagen B&B). We verlangen gewoon naar rust in ons eigen stekkie. Onze fijne cosy boomhut, waar je alles bijdehand hebt, waar alles als een perfect passende jas niet alleen op onze smaak maar ook op mijn lastige lijf is afgestemd. Maar toen het geboor next door maandagochtend weer startte, was er bij ons allebei maar een wens: wegwezen, snel! Gelukkig kwam de taxi lekker op tijd.
We zitten in een huisje dat heel erg fijn is. Super comfortabel, goed ingericht, schoon, van alle gemakken voorzien. Het ligt aan het water, met prachtig uitzicht op een deel van de grote plas. Er is een tuintje bij en zelfs een ‘eigen’ steiger, mocht je met een bootje willen varen op de plassen. Het park is klein en mooi aangelegd, met zorg en oog voor detail. Bij de receptie -die samen met het restaurant in een oude boerderij zit- zijn ze hartstikke hartelijk. Ze wisten dat ik reuma heb, hadden op verzoek de thermostaat van het automatische 20 graden afgehaald zodat we ‘m zelf steeds hoger kunnen zetten. Maar er was zelfs al iemand naar het huisje gegaan om de verwarming hoger te zetten voordat we erin gingen. Zodat we binnenkwamen in een warm huisje. Zo attent! Freek kreeg een speeltje, dat ook nog. Er wordt hier -is onze indruk- alles aan gedaan om mensen een vakantiegevoel te geven.
Ons huisje en het uitzicht
Maar er is wel één reden die maakt dat wij hier nooit dat vakantiegevoel zullen krijgen (en dus niet zelf zouden boeken voor vakantie): een snelweg. Die ligt naast het park, paralel. En er zit deels wel een aangelegd heuveltje tussen maar de snelweg is dominant aanwezig (en dat is een understatement, vooral als de wind iets aanzwelt). Zodra je het huisje uitstapt is het een concurrentiestrijd tussen wat je ogen zien -prachtige natuur bij de plassen- en wat je oren horen: niks anders dan een luis suizende, licht dreunende snelweg die mega dichtbij is en zo ook klinkt.
Er is een leuk standje bij de plas, speciaal voor dit vakantiepark. Maar als je daar staat, moet je wel veel harder gaan praten tegen elkaar om boven het lawaai van de snelweg uit te komen. Kijk je rechts op het strandje dan zie je parasolletjes, de plas, winterbomen aan de overkant, vogels. Kijk je links: de plas, parasollen maar ook: auto’s en vrachtwagens die voorbijrazen over de snelweg. Rechts natuur en schoonheid, links het jakker-circus dat de mens gemaakt heeft. Een bijna confronterend contrast…
In het huisje hoor je er helemaal niks van, gelukkig. En vanuit het huisje zien we de snelweg ook niet. We zien alleen maar mooie, leuke andere huisjes en hele mooie water-winter-natuur. Maar de combi van al dat moois met de snelweg is surrealistisch.
Het idee dat iemand ooit heeft bedacht: ‘leuk, we gaan hier langs de A73 een resort bouwen met luxe huisjes waar mensen lekker kunnen chillen op het strandje bij de waterplas naast de snelweg’…het fascineert me.
Desalniettemin. Wij zijn hier niet voor vakantie. Dat was wel wat meer het geval op de Veluwe, daar wilden we een combi maken: ‘als we dan toch weggaan vanwege het lawaai, dan doen we het ook goed’.
Maar vakantiegevoel hebben we genoeg gehad de laatste tijd, hier in dit huisje zijn we puur om het heftige lawaai thuis te ontlopen. Omdat het voor Dejan simpelweg schadelijk kan zijn als we er te lang in zitten. Even kan, maar niet dagenlang. Geen vakantie, wel een fijne weg-ren-plek waar wij goed kunnen doorwerken en weg zijn van het bouw-lawaai binnenshuis. Met mijn (momenteel felle) reuma is het ook goed te doen in dit huisje (niks is zo comfi als thuis maar er is wel verschil tussen vakantieaccommodaties en deze is top!). En intussen worden we happy van het prachtige uitzicht vanuit het huisje. We kijken op de winterse plas, zien allerlei vogels langszwemmen en zwieren, worden heel blij van de mooie kale winterbomen, zie foto bovenaan ook. Het is hier gewoon prachtig (als je niet naar de andere kant kijkt… 😉
Tijdens een wandelingetje. De ene kant:
…de andere kant
Wie oh wie was de bedenker van deze combi…? Dan zou ik hem/haar willen vragen ‘wat had je gedronken joh?’
Ik ga weer aan het werk mensen. En daarna met husband & hond aan de wandel (met oordoppen in, ha!)
Vanuit ons tijdelijke thuis: heb een fijne woensdag.
Kiki.
