Wat een middag…
Onze ‘gok’ dat het terechtkomen van ons Troostboekje bij de uitvaller juist het beste lukt via de wandelaars die wèl verder lopen, bleek een hele goeie gok. We moesten gisteren eerder stoppen met uitdelen, om nog voldoende boekjes over te houden voor vandaag. Er werden doorlopend boekjes gepakt, heel vaak met een spontane reactie erbij. ‘Oh, dat neem ik mee voor…’ en dan kwam er een naam- en vaak ook meerdere namen- van een of meerdere uitvallers. En verhalen. We stonden op een plek waar de wandelaars meteen langskwamen nadat ze bij de registratiebureau’s waren geweest om polsbandje en controlekaart te laten scannen. We voelden ons daarmee ook een beetje een soort ‘welkomst comité’ en kregen veel verhalen te horen. Lieve, leuke, ontroerende, gekke en ook rottige verhalen.
Zoals van iemand wiens wandelmaatje de avond ervoor door een fatbike was aangereden. Enkel gebroken… En diegene liep juist zo lekker en keek uit naar de Via Gladiola, zoals zoveel wandelaars. Maar de pechvogel belandde in plaats daarvan in het ziekenhuis voor een enkeloperatie. En een mevrouw die vertelde dat haar man was overleden en zij dit jaar voor het eerst zonder hem -en nu daarom voor hem- de 4Daagse loopt. Een vriendengroepje, dat vertelde over hun wandelmaat die heel stoer was gaan bluffen dat hij niet getraind had ‘maar het met gemak even zou doen’ en die op dag 1 al was uitgevallen. Ze wilden hem het boekje geven, met een flinke knipoog erbij. Dat kan dus ook. Met het boekje die ander z’n overmoed nog even lekker inwrijven, haha!
Zo waren er veel meer verhalen. En daarnaast ook zoveel liefdevolle reacties, een warm bad ook voor ons eigenlijk! Ook van wandelaars die geen boekje nodig hadden om door te geven. Heel veel lieve blikken naar de boekjes. Er waren ook steeds meer mensen die keken, een boekje pakten en zeiden: ‘Wat leuk, dank je wel!’. Op een gegeven moment ben ik wel vaker gaan checken: ‘Ben je een uitvaller of neem je het mee voor een uitvaller?’. Dan legden ze, als dat niet het geval was, het boekje snel terug. Altijd heel begripvol gelukkig. We hadden veel te weinig boekjes om ook de heerlijke hebberds blij te kunnen maken. Een keer zei een mevrouw met een grote grijns: ‘Ja…eh…voor…’ en toen kwam er snel nog een naam. Jaja… Ik ben daar natuurlijk niet verder tegenin gegaan, het boekje is haar gegund. Maar we probeerden dus wel om de boekjes zoveel mogelijk bij die wandelaars te krijgen voor wie het ook echt bedoeld is.
We zijn ruim over de helft, de andere helft van de boekjes is voor vandaag. Het is lastig inschatten of ze vandaag weer zo als warme broodjes over de toonbank gaan. We gaan het meemaken. We gaan iets later naar de Wedren, om niet te vroeg al door alle boekjes heen te zijn. En dat lange staan, was ook best pittig, oh oh… Een Rode Kruis medewerker grapte al: ‘wil je ook even op de tafel met je voeten?’.
Wat ook heel fijn was: geen pers. Gewoon lekker doen waar we blij van werden: wandelaars een glimlach bezorgen en een warm badje, waar wenselijk. We werden trouwens wel kort ondervraagd door verslaggevers van Pluryn. Die waren heel enthousiast maar kritisch op de titel van het boekje. Of ’troost’ wel het goeie woord was. Heel scherp en heel terecht opgemerkt, ik heb ook verteld dat ik het daar helemaal mee eens ben en dat we daar iets mee gaan doen. Vervolgens zijn ze ook nog naar Babs gegaan (hoofd Communicatie van de 4Daagse) om dat met haar te bespreken. Babs vertelde ons later: “We moeten bij de eerstvolgende vergadering voor het nieuwe boekje straks maar eens stoeien met die titel, de Pluryn verslaggevers vinden ‘motivatieboekje’ een goeie naam”.
Wij merkten aan de wandelaars dat die in het voorbijgaan wel meteen reageerden op het woord ’troost’. Een mevrouw keek naar het boekje en riep met haar hand op haar borst: “Smelt!”. Het is wat mij betreft een te beladen woord, troost, maar het leek gisteren wel meteen positief opgepikt te worden door wandelaars. En ook door de blije niet-uitvaller: ‘troost heb ik gelukkig niet nodig!’.
Wordt vervolgd vandaag. Maar dat wat wij zo graag wilden, is gisteren in elk geval boven verwachting goed gelukt. En wat een voldoening geeft dat. Meer dan dat: wij werden zelf ook superblij van het leuke contact met al die stoere mensen die 40 en soms zelfs 50 km hebben gebikkeld!
Vanuit feestelijk Nijmegen, fijne vrijdag.
Kiki
