Het zonnetje breekt al ‘n klein beetje door, tijd voor een lentefeestje.
Pasen dus.
De een viert de lente, de ander viert de paashaas / eieren / gourmetten / de meubelboulevard of het verhaal van Jezus die verrees. En door veel mensen wordt dat verhaal dan ook weer geabstraheerd naar een minder religieus en meer algemeen ‘vieren van hoop en troost’. Ook heel mooi…
Hier houden we ‘t bij een lentefeest. Waarbij het bijbelse verhaal wel iets is om enorm te waarderen, ook in iconische tradities als de Matthäus-Passion.
Over dat lentefeest: de Germanen vierden in de prehistorie al hun lentefeest. Dat was hun ode aan de lentegodin Ostaro. In het Duits wordt Pasen daarom nog steeds ‘Ostern’ genoemd. Ostaro was de godin van licht en nieuw leven. In kerkelijke kring wordt met Pasen dus al eeuwenlang de verrijzenis van Jezus (enkele dagen nadat hij stierf aan het kruis) gevierd. Maar aanhangers van de Germaanse mythologie claimen dat de kerk deze eigen viering over de oorspronkelijke seizoensviering heen heeft ‘geplakt’ met de bedoeling om het lentefeest te vervangen voor het heilig paasfeest.
Hoe het ook zij: het leven wil gevierd worden. Omdat het kostbaar is. Dat merkten wij gisteren toen we weer op bezoek waren bij (voormalige) buurvrouw Nel, in het verzorgingshuis. Ze leek wat brozer dan een paar weken terug. Maar ze was ook vrolijk, spraakzaam en wilde graag met ons koffie drinken bij het restaurant. Zoals we vorige keer ook hebben gedaan met haar. We hebben weer erg leuk zitten kletsen, met een paastaartje erbij. Ze vertelde over dat ze moeilijk vindt om andere bewoners steeds meer verward te zien worden. Maar ze geniet ook van de gezelligheid, gaf ze aan. Wat heel fijn was om te horen. Ze zwaaide om de haverklap met een grote glimlach naar bekenden die door de hal liepen (zo leuk om dat te zien!) en we hebben het idee dat ze best wel oké geland is en de sfeer daar prima is.
Bij het afscheid wederom een warme knuffel voor ons (en haar natuurlijk) en Freek kreeg twee dikke zoenen op zijn koppie (dat ontroerde ons gewoon). We willen haar graag blijven opzoeken, zolang Nel dat nog gezellig vindt.
Onderweg stapten we uit in Lent voor een lunch bij Stroom (net als de vorige keer) en dat was leuk en lekker. Tof plekkie. We hebben verder weinig te zoeken in Lent maar onderweg naar Nel bij Stroom pauzeren, wordt onze traditie. Volgende keer willen we daar ook even wandelen bij de dijk (die mooi uitzicht biedt op onze prachtstad aan de Waal). We hopen dat die volgende keer er komt: dat Nel nog een fijne tijd tegemoet gaat in zo plezierig mogelijke omstandigheden. Komt vast goed.
1: een stoere plantenmuur bij Stroom in Lent (ook foto 2 is bij Stroom). 3: bij het verzorgingshuis van Nel staat een leuke oude vintage bushalte. 4: paastaartjes en een bakkie met Nel. 5: Freek reageert nog steeds heel vrolijk op Nel, zoals hij altijd deed toen ze nog bij ons in het gebouw op de bovenste verdieping woonde. Nel moet veel om hem lachen. Hier speelt hij met haar arm 😉
Mensen, ik ga eitjes koken en ‘stiften’. Ik wil met zwarte stift iets tekenen op de eieren, dat staat gezellig op de paastafel komende dagen. Als het een beetje lukt, vanavond nog een kiekje daarvan. Foto bovenaan: paasbloemen bij ons op tafel. Een mooie bos, we genieten er al 3 dagen van.
Heb mooie dagen. Of lieve dagen, luie dagen, lichte dagen, lekkere dagen; wat jij maar wilt.
Maar wat je ook doet, heb ‘t goed.
Kiki
