Blijmakers enzo.
Wij hangen dagelijks rond in het Goffertpark met Freek. Dejan doet het uitlaten by far ‘t meest, dat is zo gegroeid door mijn reuma-gedoe. Freek is een tikkeltje te sterk voor mijn lastige polsen en handen (en hij loopt altijd aangelijnd). Dejan vindt het gelukkig ook fijn om Freek uit te laten. Hij is dol op Freek en Freek is dol op Dejan en op buiten zijn. Met een oortje in luistert Dejan tijdens de wandelingen dan meestal naar NPO Radio 1 (De Taalstaat en de Nieuws B.V.) en komt hij vaak thuis met iets opmerkelijks dat hij hoorde tijdens het luisteren (een leuke Druktemaker bijvoorbeeld).
Een keer per dag loop ik met mijn mannen mee, dan doen we een uitgebreide Goffert ronde. Samen struinen door het park -en vooral het bosgedeelte- is heerlijk. Wij lopen vaak heel kneuterig-gezellig hand in hand terwijl Freek overal rondsnuffelt en grappige ontmoetingen heeft met andere viervoeters. Elke wandeling is een feestje, zo simpel is ‘t bij ons. Daar zijn we allebei mega dankbaar voor, dat we zo weinig nodig hebben om ons senang te voelen. Ik hoef niet doorlopend dolgelukkig te zijn (da’s een veel te hoge lat) en ik vind het leven ook echt wel gehannes. Maar dagelijks een paar momenten van geluksgevoel hebben (en dat is zeker het geval), is voor mij heel kostbaar.
Ook het blij zijn met elkaar, valt daaronder. Dejan en ik zijn 19 jaar samen, eind van de maand 17 jaar getrouwd en nog steeds onverminderd stapel op elkaar. We voelen nog steeds vlinders maar ook een heel intense band. We hebben natuurlijk ook onze botsingen en moeten blijven werken om de harmonie vast te houden of soms te hervinden. Maar het gevoel van liefde en verbondenheid voor elkaar is zo diepgeworteld dat onze zielen elkaar geen moment uit het oog verliezen. Ik wist niet dat dit bestond, voordat ik Dejan leerde kennen. Hij ook niet (zegt ie, haha!). Het maakt ons elke dag dankbaar. Want samen een innig verbonden team zijn, maakt ook dat de moeilijkheden die het leven met zich meebrengt, toch te doen blijven. Samen kunnen we veel dragen en zijn we schatrijk. En ik ervaar dat in de grote en kleine momenten van het leven.
Anyway. De seizoenen, haha! Elke keer als wij door het park struinen, maken de bomen, het licht, de geuren (zeker in het bosgedeelte) iets los. Soms zien we iets dat de aandacht extra vangt, zoals het moment van de foto bovenaan, die ik een paar dagen geleden maakte in het park. Dit is nou wat ik onvervalst nazomerlicht vind. De zon staat al wat lager en schijnt daardoor een beetje meer tussen de bomen door. Dat tovert een prachtig licht-donker spel. Deze tak werd even helemaal in een spotlight gezet. Of gewoon, in ‘t zonnetje.
Zo’n moment… ja, daar smul ik van. Cadeautje van de nazomer.
De nazomer trakteert niet alleen op feest voor je ogen, maar ook op allerlei eetbare cadeautjes. In mijn volgende blogje deel ik een paar oogstfeest-tips.
Tot dan, bye!
Kiki
