Deze decemberdagen razen voorbij. En het jaar ook…
Ik had elke dag willen bloggen in deze aftelweek-naar-Kerst. Maar dan is er alweer een (gevulde) dag voorbij en denk ik: waaaat, nu al?
Nou ja, nu dus alsnog een bijna-kerst-blogje. Wat gebabbel en nog wat kiekjes uit ons kersthuis. Dit is trouwens mijn laatste 2025 blogje, hierna nemen Dejan en ik een feestdagen-pauze en meld ik mij weer op/rond zaterdag 3 januari (behalve dan een korte wens op Nieuwjaarsdag).
▼Ons kersthuis ’25
Balkenbrij zonder vlees en zonder stress
We hebben daarstraks 2 porties balkenbrij gemaakt: de vega versie, uiteraard. Het originele recept van de Volkskrant. Lekker hard kerstmuziek aan en meezingen – Cheers Chris Rea, dank je wel voor je iconische kerstsong! Mijn ouders kregen altijd lichtelijk ‘ruzie’ als ze samen balkenbrij maakten, oh oh… Het is ook best zwaar werk. Zeker als je de vlees variant (de klassieke dus) maakt en je -zoals mijn ouders deden- veel porties maakt omdat ook familie en vrienden ervan willen meesnoepen. Dan stonden ze te stressen en zweten in de keuken en dat werd altijd gekat en flinke frictie. Ik moet toegeven dat ook Dejan en ik wel eens in gekibbel zijn beland met balkenbrij maken, toen het een keer dreigde te mislukken. Maar dat liep goed af, ha! En vandaag ging ‘t soepeltjes, we zijn inmiddels voorbereid op wie wat doet en dat we snel moeten werken omdat anders de hele mikmak onhandelbaar word. Het is weer goed gelukt en we verheugen ons op de gebakken plakjes op lekker vers witbrood, vanavond.
Hier de link naar het recept van de vega versie (in mijn adventsblogbericht).
Vanavond is het Kerstmis
En kerstavond is bij ons het dierbaarste moment van de feestdagen. Het omarmen van (kinder)herinneringen en vieren van onze roots, maar ook stilstaan in het nu. Een snuf dromerigheid, een toefje overpeinzing, een spikkeltje weemoed en vooral armen vol warmte. De balkenbrij-broodmaaltijd aan een tafel vol met kaarsjes en de mooiste kerstmuziek op, dat is waar we naar uitkijken.
Die muziek is trouwens elk jaar dezelfde kerstmuziek, waarvan we niet weten van wie en wat het is. Het is door mijn lieve Dejan gedigitaliseerd van een cassettebandje dat mijn vader ooit voor mij maakte, toen ik op kamers ging. En op dat bandje staat prachtige (barok?) kerstmuziek, maar pap heeft er nooit bij geschreven wat en van wie. Elk jaar vergat ik dat te vragen. En ja, toen was hij in 2011 overleden en kon ik ‘t hem niet meer vragen. Er zijn natuurlijk wel manieren om het uit te zoeken, maar stiekem vinden we de mystiek van het niet-weten, inmiddels wel leuk. We luisteren de muziek op alle adventszondagavonden als de adventskaarsen aan mogen en dus ook als het Kerstmis is. Vanavond tijdens de Kerstavond maaltijd.
Dejan en ik maken het altijd tot een rijke, betekenisvolle avond en ik voel me daar een mega mazzelkont mee. We kregen een vraag van een vriendin van mij, om te komen kaasfonduen samen met andere vrienden van haar (die wij ook goed kennen). Wat ik nog steeds een heel lieve en aanlokkelijke uitnodiging vind. Maar Kerstavond is en blijft voor ons tweeën. Deze avond willen we het liefst in onze eigen bubbel vieren. Met onze Freek samen natuurlijk. Best gek -nog steeds- dat die lieve beer/kat Jasper daar niet meer bij is, nu. Hij voegde aan elke avond een flinke dot vredigheid toe, met zijn heerlijke gesnurk. En elke avond missen we hem nog.
Plannen maken en schakelen
We hebben leuke plannetjes deze Kerst, ze zijn alleen niet allemaal haalbaar want ik heb (geïnspireerd door Dejan die er gelukkig al bijna weer vanaf is) iets buikgriep-achtigs. En dat bovenop die nog steeds gevoelige maag (na een reumamedicatie ophoging). Niet leuk maar wat doe je eraan, shit happens. Dus het wordt morgen helaas niet lekker op pad naar Molenhoek om daar te wandelen met vrienden en later in de middag uitgebreid te kerstlunchen op het jachtslot. Het wordt thuisblijven, uitzieken en knus doen. Wel even (als het hen lukt) een kerstbakkie bij ons samen, ‘s avonds. En ook wel een korte wandeling door ‘t park met Dejan en Freek, maar meer zit er niet in. En oh ja: gelukkig wel lekker happen, maar niet zo uitgebreid tafelen.
Vrijdag is het ook de bedoeling dat we buiten de deur gaan kerstlunchen (of eigenlijk: een vroeg diner) en of het dan wel lukt, gaan we nog beleven. We hebben Molenhoek en het jachtslot meteen kunnen verplaatsen naar zondag a.s. Alsnog een leuk vooruitzicht.
Ik ben blij dat we goed kunnen schakelen tussen wat wij hebben bedacht wat de realiteit doet. Zelfs vorig jaar Kerst lukte dat, met veel ingrijpender omstandigheden. Ook toen wisten we er het beste van te maken, terwijl Dejan er heel anders bij zat dan nu. Met sondevoeding, net een beetje herstellend van de ergste dip na heel veel heftige behandelingen in het ziekenhuis. Als ik nu naar hem kijk: wat een wereld van verschil…! Het maakt me happy.
We verheugen ons weer op de oliebollendagen (ook dit jaar zonder oliebollen) tussen Kerst en Nieuwjaar. En op de Top 2000 a gogo, op kniepertjes (de oudjaarskoekjes) en op die typische, tikkeltje melancholische (‘wat zijn er veel mensen overleden in ’25…’) en toch gezellige oudejaarsflow.
Afbeelding bovenaan: dieren horen erbij, ook met Kerstmis. Wat ons betreft niet op het bord maar in ‘t hart. Dus voor iedereen die géén beesten eet deze Kerst: ❤︎!
Ik deel nog graag een fijn ontstressende kerstgedachte, geschreven door dichter en illustrator Kate Schlingemann (die een prachtige combi van talenten heeft!). Die zie je hieronder.
Tot in januari, tot in 2026.
Kiki
Cadeau
Geef mij maar de donkere dagen rond kerst
die niemand hebben wil wanneer de schaduwen
op de wanden als de vlammetjes van de kaarsen dansen
die o zo spannende schemer thuis op de bank
in dekens gehuld, knieën opgetrokken
je praat niet, er hoeft niets, een enkele gedachte, je zit
— de hond met zijn zachte poten naast je
de kat opgerold tegen je aan en de maan pakt zichzelf
uit door die ene reep in het gordijn kruipt ze naar binnen —
en hoe langer je blijft zitten des te lichter alles wordt.
Kate Schlingemann
▼ Ons kersthuis ’25
