De een na laatste alweer.
Volgende week zondag hier het 10e en laatste herfstzondag-bericht; over twee weken is het 1e Adventszondag en dus weer een nieuw hoofdstuk in het seizoenen-verhaal. Maar voor nu: herfstzondag nummertje 9. Bovenaan: het herfstkleurenfeestje tovert zich steeds iets meer van goud naar bruin. Wat ook heel erg mooi is, vind je niet? Warm…
Ik begin deze zondag met de herfstwoorden en herfstige nootjes. Daarna een bijpraat.
☂︎☂︎☂︎
Herfst, de tijd waarin alles barst van zijn laatste schoonheid
omdat de natuur weet dat verandering mooi is.
Onbekend
☂︎
Elk blad spreekt gelukzaligheid tot mij, fladderend van de herfstboom.
Emily Brontë
☂︎
Het is weer tijd om witte stippen op rode paddenstoelen te schilderen.
Loesje
☂︎
Herfstsong van deze zondag: Autumn Town Leaves – Iron & Wine
In deze herfststad
waar de bladeren kunnen vallen aan beide kanten van de tuinmuur
lachen we de hele nacht om de vuurkooltjes te laten gloeien
Klik hier.
☂︎☂︎☂︎
Intussen in de boomhut
is het (in ons eigen appartement + in en rond het gebouw) een komen en gaan van geluiden, bouwmannen, materieel en gebeurtenissen.
Niet in het weekend natuurlijk; nu heerst er even heerlijke stilte… Morgenochtend barst het feest weer los.
Onze ramen zijn inmiddels allemaal vervangen door beter isolerend glas, wat het geluid van de weg meteen enorm heeft gedempt. Dat hadden we niet durven hopen, erg fijn!
Op het dakterras zijn ze ook flink bezig al, zagen we vrijdagmiddag toen we terugkwamen. Alle tegels zijn losgehaald, het is een puinbak nu maar who cares, wat moet dat moet. Intussen loopt er een soort straatje rond de boomhut…
Change of plans
Onze geplande vakantie-midweek Zuid Limburg hebben we dit weekend veranderd naar -opnieuw- een huisje op de Veluwe (ander deel van de Veluwe, andere vakantieplek). Ineens zagen we het niet meer voor ons, wandelen in de Limburgse heuvels. Mijn reuma is momenteel flink aan het klieren. De medicatie moest gestopt worden toen ik na ophoging van de dosis in de fysieke problemen kwam. En de reuma krijgt nu teveel vrij spel, heel erg jammer. Maar eerst moeten de problemen worden uitgezocht, voordat ik weer met behandeling verder kan. Na onze vakantieweek heb ik een afspraak in Radboud bij de MDL arts.
Intussen ontdekten wij vorige week ook, dat op het vakantiepark in Zuid Limburg ineens de parkwinkel en het restaurant grotendeels dicht zijn komende week. Dat konden wij niet weten toen we in augustus boekten, zei de receptiemedewerker, want de eigenaar van winkel en restaurant heeft dit onlangs ineens besloten. Voor ons een vervelende verrassing. En zonder auto is dat niet fijn bij rotweer. Het is een heel leuk restaurant dat ons juist over de streep trok om voor deze plek te gaan (plus de adembenemende ligging).
Dit weekend greep het me naar de keel; het idee dat we maandag dan 2,5 uur onderweg zijn naar een plek waar we vooral wilden wandelen in de heuvels, maar wat mij nu niet gaat lukken. En waar dan ook nog op het park 2 belangrijke voorzieningen tijdelijk grotendeels zijn wegvallen en wij zonder auto ook niet veel kanten op kunnen. Wandelend dus wel, het was juist zo’n fijne plek om van daaruit naar beneden naar het stadje Gulpen te wandelen en in de heuvels rond het huisje. Maar nu dat lastig is voor mij, maakte het idee van vakantie in de heuvels niet meer blij.
Gelukkig lukte het ons om -zoals wel vaker- snel te schakelen. ‘Wat niet wil dat wil niet’. Knoop doorhakken, alternatieve vakantieplek vinden en last minute boeken, opgelost. Intussen keken we meteen ook of we nog iemand anders blij konden maken met ons heuvel-huisje in Zuid Limburg. We wilden daar dan wel een onkostenvergoeding voor van 1/3 van de prijs die wij betaalden. Dat zou dus een hele mooie, super goedkope midweek zijn voor iemand met een auto en/of met wandelbenen. We stuurden een bericht rond aan iedereen van wie we dachten ‘die kan het wel gebruiken / zou het leuk vinden / heeft iets met Zuid Limburg’. Vijf minuten na dat bericht reageerden vrienden van ons, dat ze meteen wilden proberen om vrije dagen te regelen met het werk van een van hen (de ander werkt vanuit huis en kon sowieso wel weg). Dat bleek 2 uur later helaas niet te zijn gelukt. We hebben het ook in de groep gegooid bij de ruilkring, waar ook meteen serieuze interesse was. Maar ook die twee potentiële vakantiegangers kregen het niet snel genoeg rond.
Het is wat het is. Het vakantiepark besloot vandaag om ons meer terug te betalen dan ze wettelijk hoeven, wat we heel lief vinden.
En nu zitten wij dan dan vanaf morgen niet in het zuiden, maar opnieuw op de Veluwe. Op een ander deel van de Veluwe en op een ander park, maar wel middenin het bos weer. Ook erg fijn. En het weer lijkt er een tikkeltje vriendelijker te worden dan in het zuiden, dat zou dan weer mazzel zijn. Door de last minute zitten we in een 8-persoons-huisje, beetje overdreven maar ook riant. Met open haard dus fijn, vuurtje stoken met de frisse dagen die we tegemoet gaan. En het is er veel makkelijker wandelen, dichter bij OV en bij plekken om ook bij slecht weer iets fijns te doen. En gelukkig zijn we komende 5 dagen dus nog steeds weg van de bouw hier, zodat we op de vakantieplek ook een beetje in rust kunnen werken, want vrijdag moeten we iets af hebben. Voelt goed, bij ons allebei.
Toerist in eigen stad
Intussen was onze overnachting (van donderdag op vrijdag) op de boot van Opoe Sientje een heel erg leuke ervaring. Slapen bij de Waalbrug, het ultieme Nijmegen-gevoel (foto hierboven maakte ik donderdagavond). Het was er ‘s nachts trouwens wel verrassend stil. We kregen de volgende ochtend een heerlijk ontbijt en alles gaat in een heel fijne sfeer. Speciaal voor ons werd de open haard in het huiskamer-cafe-gedeelte aangestoken, we zaten er maar met z’n tweeën. We hadden een lekker ruim bed in een knusse ‘kajuit’ (op een oud schip sliepen we). En fijn om om 9 uur wakker te worden met het geluid van de koffiemachine in de bar, in plaats van de herrie van de renovatie om 7.30 uur. De bouwbegeleider stuurde ons nog een appje met filmpje van de vrachtwagen die die ochtend het grind van het dak kwam weghalen. Alleen al die wagen was…luid. “Daar zijn jullie lekker van weggebleven”, appte hij erbij. Ook was hij zo lief om ons even te waarschuwen toen alle herrie voorbij was.
De Kamer (een kajuit) was knus, met een heel leuke badkamer erin. De andere 2 foto’s: wij blij, in de ‘huiskamer’ van Opoe Sientje.
Nou, dat was ‘m weer, ik ga met mijn lief weer de koffer inpakken (ik wilde dat ‘pakken’ van het woord inpakken voor de grap tussen haakjes zetten maar nee, te flauw…;-) Ik meld me misschien de komende vakantie-dagen ergens even, misschien ook niet, hangt af van hoe goed we op stoom liggen met ons werk. Dat gaat voor. En wandelen. En vuurtje stoken in de houtkachel.
Fijne novemberzondag gewenst.
Kiki
