17 jaar getrouwd.
We vieren het morgen, hebben dan met vrienden op een leuke plek afgesproken en gaan met hen samen lunchen en wandelen. Gewoon een paar uurtjes, want verder staat dit hele weekend in het teken van het eindsprintje dat we moeten trekken met ons Najaarsboekje. We hebben een proefdruk laten maken, die hebben we nu in huis. Ze hebben ‘m zelfs gesneden en voorzien van het voor onze boekjes zo kenmerkende ringbandje, de lieverds bij Luxor! Met die proefdruk willen we deze 3 dagen nog alle fouten en ontevredenheden eruit halen. En dan gaat ‘t maandagochtend voor definitieve druk terug naar Luxor.
Het is en blijft een feest, samen een boekje maken. We hebben alleen de boel wel een beetje te laat omgegooid met dit boekje, waardoor we nu nog extra veel moeten doen. Maar, allebei ook het volle vertrouwen dat ‘t gaat lukken. We zijn geroutineerd genoeg onderhand om dat te weten. Geen stress dus, wel focus en doorwerken. Tot ongenoegen van Freek Frummel, die de hele dag door aandacht wil wanneer dat hem uitkomt en zich nu toch echt even moet aanpassen aan ons. Arm schaapje!
Dejan en ik zaten te bedenken hoe we 17 jaar huwelijk (en sowieso de 19 jaar samen tot nu toe) kunnen vangen in 3 woorden en we kwamen uit op playful, creative, loving (dat zijn Dejan z’n woorden, waar ik me volledig bij aansluit).
Dat ‘speelse’ hebben we altijd al gehad. Ieder apart ook, maar we vonden elkaar daar meteen (en nog steeds) enorm in. En dat wilden we er 17 jaar geleden bij ons trouwfeest ook in hebben. Zo schotelden wij onze gasten na de ceremonie een filmpje voor dat wij samen met een vriend hadden gemaakt (een paar maanden voor ons trouwen). In dat filmpje speelden we een bruidspaar dat in zeer traditionele bruidskleding (van heeeuuul erg synthetische stofjes), met heel erg over the top gezichtsuitdrukkingen, op elkaar af komt rennen in het park. En dan in slow motion, met een muziekje eronder (deze kitscherige vrolijkerd uit de seventies). Het was lekker vet en fout, dat filmpje. Toen we met z’n tweetjes in de kamer naast de trouwruimte even een korte adempauze namen (na een liefdevolle, roerige en mega dierbare ceremonie) hoorden we next door in de trouwruimte een lach-uitbarsting van al onze bezoekers die het filmpje op dat moment zagen. Precies wat we hoopten. Liefde en lachen. We maakten ook een foute fotoshoot, tijdens het opnemen van het filmpje. Hieronder een foto daarvan.
▼ Dit was in juni 2008, onze nep-bruiloft-fotoshoot…
▼ en dit was op onze echte trouwdag, 26 september van dat jaar.
Er is veel gebeurd in die 17 (en 19) jaar. Wat voelt het kostbaar dat er altijd de sprankelende, lieve liefde tussen ons is. Dejan heeft een super cadeau voor ons samen gescoord, kortgeleden (daar schrijf ik nog apart iets over). Maar het grootste cadeau is dat we nog steeds zo dol op elkaar zijn. En heel hecht, door alles heen.
17 jaar getrouwd. Dat vieren we vandaag met…werken aan een boekje, ha!
Fijne vrijdag, mooie herfstdag, goed weekend.
Kiki
