Een lange bijbabbel.
Ooohhhh, de Veluwse stilte van vorige week…. Het lawaai komt niet alleen uit het gebouw zelf maar ook vanaf het dak (waar wij pal onder zitten) en vanaf ons dakterras (waar ze vandaag de grote ventilatie-afvoer aanpakken en een groot wespennest ontdekten).Vandaag was het boren vanaf het dak zo heftig dat we we bijna moesten schreeuwen, in gesprek met de bouwbegeleider (die na weken renovatie nog steeds veerkrachtig, begripvol en meedenkend is als altijd). Ondanks herrie hadden we gewoon weer een fijne meeting met hem, met een bakkie erbij.
We hebben een goed beeld gekregen van wat er nog aan komt rollen aan overlast, de komende weken. Hebben vervolgens vandaag meteen voor de week van 15 december -als ze de appartementen op onze bovenste verdieping aanpakken- weer een midweek Veluwe geboekt. Komende tijd thuis flink doorwerken op de grote computers en dan bivakkerend in het appartement van René en op vakantie, het kleine werk op de laptops doen. In die midweek wordt ook het voormalige appartement van André gedaan trouwens.
Lijntje
We missen André , juist nu ook met alle hectiek hier. Leefde hij nog, dan had hij gegarandeerd renovatie-mopperend en bloody hell vloekend bij ons op de koffie gezeten. Aan de latte macchiato, zijn guilty pleasure hier. Of hij zou achter een bord met avondeten aan onze tafel, levendige verhandelingen houden over verbouwen, handige klusser als ie was. Of gezellig samen met zijn Joke op de zaterdagmiddag borrel bij ons, dat ook. Waarschijnlijk was hij trouwens grotendeels gevlucht naar haar, in Gorinchem. “Jij gaat toch wel lekker naar Joke straks, als het zover is?”, zeiden we nog toen hij (een hele tijd geleden) aangaf hoe erg hij opzag tegen de renovatie. “Jazeker en dan haal ik jullie regelmatig een dagje op uit Nijmegen” was zijn warmhartige reactie.
Nu is dus alles anders. Wel die langverwachte renovatie, geen André meer. Dat eerste went niet en dat tweede went maar langzaam.
Troostrijk zijn het vriendschappelijke contact met Joke en het warme contact met zijn familie en zijn tweelingbroer René (en vriendin Anne). Woensdag waren we in René z’n appartement om een ‘gebruiksaanwijzing’ te zien van hoe alles werkt. Binnenkort kunnen we daar (gratis) gebruik van maken, als René op vakantie is. Een fijne, lichte plek waar het fijn is om te zijn, daar kunnen wij in alle rust werken, een paar dagen. Niet alleen heel comfortabel voor ons maar het gebaar van René verwarmt ons ook gewoon.
René is de tweelingbroer van André. Enerzijds zijn ze zo verschillend maar toch is er ook zoveel herkenbaar, in stemgeluid ook. Dierbaar en bijzonder, hoe met dit contact het lijntje dat wij hadden met André, intact blijft. René haalde ons op woensdag en zei in de auto: ‘vinden jullie het fijn om straks met z’n drieën naar André z’n plekje op de begraafplaats te gaan?’. Dat was mooi om te doen. Er is een jonge herinneringsboom geplant (een mooie knot-plataan, ik krijg de lengte ervan niet goed vastgelegd op de foto maar hij is al best flink). En zijn as is, voordat de boom erin ging, in de kuil van de boom gestrooid. “Dat wordt een lange boom, passend bij de lange boom die André was”, zei Dejan treffend. We zullen er zeker niet voor ‘t laatst zijn geweest (foto helemaal onderaan).
Fijne vraag
Daarnet kreeg ik een berichtje van een bloglezer, iemand die ik niet ken. Dat gebeurt wel vaker en dat is en blijft een stoer gevoel. Maar hier was iets nóg stoerders mee. Ze mailde dat ze ons boekje gekocht heeft tijdens een dagje Nijmegen en vroeg ons of wij voor haar en haar lief, soortgelijke boekjes willen maken voor bij hun trouwen, in mei. Een liefdesboekje, uit te delen aan al hun gasten. We werden meteen blij van die vraag. Maar precies in dezelfde week is ook het jubileumfeest van Eetcafé de Plak, waar wij een jubileum-magazine voor gaan maken. Het gaat gewoon niet lukken, twee uitgebreide publicaties in dezelfde periode. Waarbij ook hun ‘trouwboekje’ pas rond die tijd gemaakt kan worden, omdat ze vanaf januari een lange reis gaan maken en die daarna willen meenemen in het boekje.
We hebben dus ‘sorry’ gezegd. We gaan het niet doen. Maar we gaan ze wel wat tools geven en hulp vooraf, om het zelf te maken, met minimale hulp van iemand die ze dan nog inhuren voor de ondersteuning. Daar was ze ook heel blij mee, dus zij blij = wij blij (veel inspiratie en good luck to you, Stephanie!).
Lastig lijf
Intussen was ‘t weer eens een lichtelijk uitdagende tijd wat betreft medische besogne. Enerzijds prachtige berichten: Dejan weer een prima controle keelkanker! En hij mag -nu al!- zelf aangeven of hij de volgende keer als laatste controle wil hebben. Daarna is het wat de zorgverleners betreft, niet meer echt nodig. Hun ervaring leert dat deze vorm van kanker na 1,5 jaar remissie, nooit meer terug is gekomen bij eerdere patiënten. Of hij de controles straks ook echt gaat skippen wil hij even laten bezinken, wat ik heel erg goed snap. Zelf had ik kortgeleden wel echt mijn allerlaatste controle baarmoederhalskanker. Ook bij mij was alles nog steeds helemaal goed, nog steeds remissie. En die lieve Radboud-dokter Petra Zusterzeel zei: “Ik durf jou nu los te laten, durf jij dat ook?” Jep, graag! Dus. Dat hoofdstuk is nu (hopen wij en denkt de dokter) helemaal voltooid, joe joe joe!
Maar waar dat hoofdstuk af is, was helaas een nieuw hoofdstuk alweer een tijdje gaande. Het eeuwige gekloot rond schade door reumamedicatie. Afgelopen zomer bij ophoging van een lelijk middel (lelijk voor je reuma maar ook tegen je hele lijf als je pech hebt) kwam ik in de problemen. Een van die problemen was ineens (en vervolgens helaas herhaaldelijk) onverklaarbaar bloed in mijn keel. Creapy stuff.
Gelukkig bleek al snel dat het bloed niet uit mijn longen kwam. De engste zorg was daarmee weg maar waar het dan wel vandaan kwam, wilde de huisarts toch graag weten en terecht. Eerst stond er een slokdarm-maagonderzoek gepland. Maar na meerdere endoscopie onderzoeken bij KNO, was te zien dat heel diep in mijn keel veel ontstoken slijmvlies zat, iets waar dat lelijke reumamiddel ook om bekend staat. Dat verklaart -zeer, zeer waarschijnlijk- het bloed. Ik heb het nog steeds maar wel al veel minder. Ook mijn keel ziet er (na de 2e KNO endoscopie bij Radboud) veel rustiger uit.
Jammergenoeg is ook mijn maag al maanden van ‘t padje af. Ook dat is begonnen vlak na ophoging van dat rotreuma-rotmiddel. Van de wal in de sloot met dat spul. Afgelopen dinsdag bij de MDL arts in Radboud werd een (eigenlijk al wel aangevraagde) gastroscopie mij -hoera!- opnieuw bespaard, de arts denkt niet dat dat veel duidelijkheid op gaat leveren voor de maagklachten. Er zijn op dit moment gelukkig ook geen alarmsignalen voor hele enge dingen, zegt ie.
Wel heb ik nu andere medicatie gekregen en ik moet maag-sparend blijven eten, zoals ik al maanden doe. Suf. Niet meer lekker pittig eten. Niet meer lekker veel gezonde olijfolie door de salade. Helemaal geen salade trouwens, alles moet goed gaargekookt zijn, bleh. Mijn Cola Zero verslaving is dood, überhaupt mag ik geen koolzuur meer. Koffie mag ook niet, zelfs niet decaf (te zuur). En verder ook geen tomaten, geen chocola, geen noten, geen koolsoorten, geen ui, geen knoflook, geen gewone thee (alleen rooibos), geen melk, geen mandarijnen of ander citrus-lekkers, geen komkommer, geen kaas of – als het niet anders kan- maar heel af en toe. Geen alcohol ook. Maar dat dronken wij toch al nauwelijks. Ik schrijf binnenkort een blogje over dingen die ik momenteel fabriceer in de keuken. Wie weet, heeft ergens iemand er nog wat aan.
Sjoemelen met eten mag ik, natuurlijk. Het is geen allergie. Maar als ik sjoemel, voel ik me de volgende dag(en) not amused. Dus sjoemel ik weinig. En toch eten we (inmiddels…) nog lekker ook. We genieten van een lunch buiten de deur, met spul dat ik wel kan hebben. Hoe lang dit zo doorgaat, geen idee. De MDL dokter belt over een tijdje om te kijken hoe het gaat. Het heeft tijd nodig, zegt hij en dat snap ik.
Dit medische stukje van mijn (en dus ons) leven is een doorlopend ding, al vanaf mijn 30ste. Gezeik, gedoe, boe! Steeds weer incasseren. Maar hé: incasseren kun je leren. Niet met alles (en vooral ook niet van iedereen). Maar de minder leuke dingen die kennelijk in je leven willen blijven; je leert ermee dealen.
Navigeren
Nou en zo rommelen wij dus door en slepen we er maar gewoon ‘t beste uit, wat meestal lukt. Ook dankzij onze clown Freek, die de hele dag fratsen uithaalt en waar we doorlopend om smelten en kromliggen van de grinnik. Nu nog meer dan normaal (Freek wordt een beetje hyperdepieper van alle geluiden en mensen langs het raam enzo).
En dan is deze dag ook alweer voorbij. De kozijnen aan de buitenkant zijn geschilderd in een erg lekker kleurtje (wordt een veel minder lelijk gebouw om te zien straks) de herrie is stilte geworden, hoe luxe. Verder kregen we een tof compliment van fysio-student Max die -als bijbaan- kwam poetsen in ons appartement (“mooi ingericht, modern en vintage tegelijk”). Ook werden we blij van het nieuws dat er (bij wijze van proef) vanuit Italië speciaal getrainde beschermingshonden komen, zodat wolven geweerd worden en schapen weer buiten kunnen grazen. En last bus not least, navigeren we ons als een liefdevol teampje zo koersvast mogelijk (en soms ook even onstuimig slingerend) door het momenteel iets te r(um)oerige dagelijks leven.
Fijne avond.
Kiki
Foto bovenaan: de eerste kerstbesjes in huis. Word ik heel vrolijk van. Ik moest ze fotograferen in de keuken, want in de woonkamer is het momenteel veel te donker met de steigers rondom de ramen. Hieronder: afgelopen woensdag op de begraafplaats ‘bij André’.
