Het is een uitdaging…
Dan heb ik ‘t over de renovatie die nu in volle gang is. We moeten even flink schakelen naar de hectiek van nu. Overal is heftig geluid, vooral als ze bezig zijn met badkamervloeren eruit boren. Dan kun je niet meer met elkaar praten. En wij moeten ook wel doorwerken aan onze eigen projectjes of klussen. Dat doen we zoveel we kunnen, wat niet lukt, lukt niet.
Onze keuken, wc en badkamer waren nog vrij nieuw (en voor ons ook heel comfortabel en mooi) dus gelukkig ligt dat alles bij ons niet overhoop. Ik hoorde gistermorgen van een mevrouw die op de 4e woont, hoe onhandig het is als ze wel alles binnen in het appartement aanpakken. Die mevrouw moest alles afplakken, kan nergens meer bij en bivakkeert hier in een ander appartement. Maar dan krijgt zo iemand wel van alles nieuw, dat lijkt me ook een prima vooruitzicht.
Boos en begrip
Wij zitten in de overlast terwijl we niet om deze renovatie gevraagd hebben. Sterker nog: we hebben geen akkoord gegeven. Om de simpele reden, dat we vermoeden (en dat wordt ondersteund door de inschatting van een bouwkundig ingenieur van de Woonbond) dat onze hittestress juist eerder erger gaat worden, met de maatregelen die ze nu nemen. We krijgen betere isolatie, maar niet tegen de zon en de hitte. Er komt geen zonwerend glas bijvoorbeeld. En in de woonkamer komt er ook te weinig ventilatie bij. Terwijl dit door de aannemer wel als belangrijke oplossing werd geopperd bij de inventarisatie van de problemen, destijds. Het nadeel van alleen goed isolerend glas (en niet zonwerend) is dat je de warmte van de zon wel een tijdje tegenhoudt, maar bij een langduriger hittegolf, raak je de warmte juist ook weer slechter kwijt. Daar worden verhuurders en bouwbedrijven ook steeds meer voor gewaarschuwd: ‘isoleer niet alleen tegen kou maar ook tegen hitte’. De bouwkundig ingenieur van de Woonbond heeft zelfs een brief gestuurd naar de verhuurder, om duidelijk te maken dat ook bij ons appartement zonwerend glas en betere ventilatie moet komen. De verhuurder heeft dat niet meegenomen. En daar waren we boos over. Want wij hebben al die 5 jaar dat we hier wonen, aan de bel getrokken over de hitte boven en ook links gestuurd met wat deskundigen adviseren steeds. En steeds werd gezegd: ‘als de renovatie eraan komt, wordt dat allemaal aangepakt’. Dus toen we zagen dat ze bij ons alsnog niet genoeg juiste maatregelen nemen, viel dat niet goed hier.
Gelukkig hebben ze daarna wel besloten om het grote raam (een raam van 1,5 meter bij 1,5 meter ofzo) in de werkkamer te veranderen. Dat kan nu nog niet open, want die ruimte was ooit deel van de woonkamer. Wij hebben die ruimte afgesloten met een muurtje en er een slaap-werkkamer van gemaakt. En gelukkig worden die kamers nu ook officieel als slaapkamer gezien en gaan ze ook dat raam dus openmaken. Dat was al het plan bij de appartementen met veel kleinere ramen. Toen we hoorden dat dat ook bij ons gebeurt met ons grote raam, nam dat wat boosheid weg. Het raam is zo groot, dat we daarmee aanzienlijk meer koele lucht kunnen binnenhalen. Dat maakte, dat wij besloten om niet verder in de strijd te duiken (met advies van de Woonbond bezwaar maken bij de rechter). We besloten om nu dan eerst maar af te wachten wat de renovatie in de praktijk voor gevolgen heeft met de hittestress bij ons boven. We hebben nu voorzichtige hoop dat met dat joekel van een raam dat straks open kan, koelte veel makkelijker binnen te halen is.
En verder is er over en weer wel echt begrip; de verhuurder komt ons sympathiek tegemoet (we krijgen bijv. een midweek huisje vergoed om weg te kunnen van het lawaai en te kunnen werken) en we krijgen na werkzaamheden aan ons dakterras een nieuwe, mooiere terrasvloer. De bouwbegeleider van de aannemer helpt ons ook waar hij kan en ‘leert’ ons om beter voor onszelf op te komen ook in deze hectiek. Dat we ‘nee, komt niet uit’ mogen zeggen, als men ineens iets wil doen in ons appartement dat niet gecommuniceerd was en wij net gefocust aan het werk zijn. Wij zijn gewoon aan het werk thuis en hebben ook nog wel enige planning waar we ons aan willen houden. En dingen kunnen soms best impact hebben.
Jee, wc…
Bij ons was bijvoorbeeld gisteren ineens een aantal uren het water eraf en hadden we geen verwarming en we konden ook de wc niet gebruiken. We waren niet voorbereid, omdat de installateur die een ‘last minute ingelaste’ klus bij ons kwam doen, was vergeten te vertellen wat de consequenties waren. En dan zit je ineens ‘s morgens vroeg zonder verwarming, water en wc. Met je reuma en je lastige darmen (door de bestraling). Moest ik in het oude appartement van onze overleden buurvriend André op de wc gaan hangen. Dat is al een beetje naargeestig maar oke; er is een wc. En dan zat daar net iemand anders uit het gebouw op. Dus dan kom je daar buren tegen die ook van dat appartement gebruikmaken. Dan maak je maar even een praatje met elkaar, tuurlijk. Maar het is intussen een mega inbreuk op je gevoel van privacy en helemaal niet leuk. Als wij de avond ervoor al hadden geweten dat we helemaal geen water en hadden, was ik om 5 uur opgestaan, zodat ik nog op onze eigen wc terechtkon.
Of dat je net wakker bent en je kapot schrikt van ineens een oorverdovend hard dreunende boor (dat de vloer trilt). Lekker begin van de dag, joe.
Dan maar de toerist uithangen
We gaan natuurlijk maandag weer 5 dagen weg naar Zuid Limburg (hoeraaaaaa!) en hebben er inmiddels ook al een 3e midweek weg bijgeboekt, begin december. Dan zitten -puur voor ons werk- in een Air B&B in Malden. Waar we met OV heel makkelijk kunnen komen, zodat we ‘s avonds wel gewoon naar huis kunnen en lekker kunnen slapen in ons eigen bed. Maar dat we die week wel rustig kunnen werken buiten de deur. We waren eerst bezig een accommodatie op een vakantiepark in de omgeving (aan het water) maar dat zat ineens al vol. En gelukkig maar. Want we horen niet echt positieve dingen daarover. En het sprak ons ook totaal niet aan qua sfeer enz. Maar het was een noodoplossing, alles om maar ergens rustig te kunnen bivakkeren en werken. Die oplossing hebben we nu met de Air B&B, waarvan de eigenaar super sympathiek is. Dat alleen al, is fijn. De B&B ligt bij de bosrand en dus kunnen we ook nog lekker ‘t herfstbos in.
Morgenavond logeren we trouwens een nachtje aan de Waalkade, in de B&B-boot van Opoe Sientje. Vrijdagmorgen wordt al heel vroeg op het dak van ons gebouw het grint eraf-gezogen, met een grote machine op straat. En dat lawaai wordt zo erg hoorden we, dat wij besloten dat niet eens af te wachten. Dus hup, tasje inpakken en buiten de deur slapen. Ook wel grappig; logeren in eigen stad. En dan onder de Waalbrug op een plek waar we sowieso al graag komen (de Kaaij/Opoe Sientje). Met lekker ontbijtje op vrijdagmorgen. En we mogen er ook nog wat langer blijven plakken na de incheck, waardoor we ook pas in de middag naar huis gaan. Dan denken ze ook wel klaar te zijn met het ergste lawaai.
Freek gaat uiteraard met ons mee. Die ligt trouwens nu heel rustig naast mij te slapen op de bank, met een geïmproviseerde gehoorbeschermer om z’n snufferd (Dejan en ik hebben noice cancelling headphones op, dat helpt wel wat). De bouwmannen reageren steeds zo superleuk op Freek! Veel verbaasde reacties ook van hen, dat Freek zo relaxt overkomt. Gelukkig hebben we hem al heel jong getraind op vuurwerk/lawaai/dierenartsbezoek en met ons onderweg zijn en dat betaalt zich nu uit. Maar dan nog is het lawaai heel heftig en aangezien meneertje die gehoorbescherming prima tolereert, leek ons dat het beste.
Het is wat het is en we maken er ‘t beste van. Proberen er ook maar om te lachen. En goeie communicatie met de bouwbegeleider te houden, wat goed lukt en fijn is. Hij is dol op onze koffie, dat helpt misschien ook, ha! We krijgen van diverse mensen -zelfs van de tweelingbroer van André en zijn vriendin- aangeboden dat we ook bij hen in huis mogen komen. Dat vind ik heel erg lief! Gelukkig hebben we nu genoeg oplossingen in het verschiet waarmee wij niet dagenlang achter elkaar in de herrie zitten.
Speaking of André…
Wat was het een dierbaar, warm, gezellig en ontroerend samenzijn met zijn broers en zussen + Joke, afgelopen zondag. Iedereen werd er blij van om zo bij elkaar te komen, wij ook. We hoorden tijdens de lunch nog een heel oud geluidsfragment van de moeder van André; zij zong vroeger veel en mooi (André had dat talent dat trouwens ook, hebben wij wel eens mogen horen). Op dat oude geluidsfragment zong zijn moeder tijdens een trouwceremonie. Kippenvel. Zaten we daar met z’n allen met betraande ogen boven de soep, zo mooi was het. Een onvergetelijk moment.
We werden door de familie uitgenodigd om erbij te zijn als ze volgende week de as van André gaan begraven (samen met een plataan boom) op de begraafplaats. Een veelzeggend moment nog, samen die laatste afscheidshandeling meemaken. Maar wij zitten in Zuid Limburg op dat moment. Maar in gedachten reizen we die dag even terug naar Nijmegen en zijn we erbij. We gaan, als we terugzijn van Zuid Limburg, het plekje met de plataan zo snel mogelijk bezoeken. Dierbaar dat dat er straks is.
Een van de broers van André zei zondag: “het voelt zo vertrouwd met jullie, alsof jullie er al heel lang bij zijn”. Dat voelen wij andersom ook zo. Alles ging zondag ook weer zo vanzelf, warm en fijn. Terwijl we André pas leerden kennen toen we hier kwamen wonen. Ook de reis naar en van Gorinchem, samen met zijn tweelingbroer en vriendin, was knus. En Joke had een heerlijke lunch gemaakt voor de hele groep! We hebben daarna nog een mooie wandeling gemaakt met z’n allen. Een dag om erin te houden, vond iedereen.
Terug naar nu…
Alles staat hier op z’n kop. Een van de bouwmannen zei daarstraks dat ie het heel rot vindt dat we in zoveel lawaai zitten. Maar dat voor vandaag het ergste erop zit. Intussen zit ik alweer een tijdje in een oorverdovend boorgeluid te schrijven, maar inderdaad: het kan nog erger (…). Onze daktuin is leeg en is nu het domein van bouwmannen. De steigers hebben onze bovenste verdieping nu ook ingepakt en de werkmannen lopen over de steigers langs het raam alsof ze op straat lopen; een surrealistisch beeld. Inmiddels zit ook het groene gaasdoek eromheen en dus zijn de prachtige herfstkleuren een beetje vergrauwd door het groene gaas voor het raam. Maar gelukkig kan ik af en toe, als ze niet op het dakterras bezig zijn, via het terras-raam nog wel naar de herfstbomen kijken: daar staan (nog?) geen steigers omheen.
Wees welkom, wesp!
Morgen gaan ze bij ons alle ramen in het appartement vervangen. Wij houden intussen met een elektrische vliegenmepper in de aanslag, een beetje in de gaten dat er geen wespen binnenkomen. In deze tijd van het jaar proberen altijd de koninginnen naar binnen te dringen bij ons boven, elk jaar hetzelfde feestje. Wij hebben altijd de terrasdeur op een kier, voor extra frisse lucht (met een hor natuurlijk). Die wespen zijn moe, koud en hongerig, voelen de warmte van je huis (ze zitten vaak ook onder het dak) en ze ruiken lekkere hapjes. Dus die willen naar binnen, geef ze ‘ns ongelijk. Da’s in de eerste twee herfsten hier dan ook veelvuldig gebeurd en dat is niet gezellig. Want dan gaan zij hun appartement bouwen in dat van jou. Bovendien zijn ze hongerig en agressief. En ik reageer, volgens de allergoloog, bij elke nieuwe steek – met sterk toenemend risico- allergisch (aangezien dat bij veel medicatie ook zo is bij mij; bij de herhaling gaat het mis). Ik heb wel een Epipen, maar we willen liefst gewoon geen wespen in huis. Dus uh uh, buiten blijven, koninginnen! Normaal lukt dat prima met onze goede deur- en raam horren. Maar morgen gaat alles open. Zo van: kom maar gezellig binnen hoor. Dus wij staan morgen om beurten een beetje op de wacht met de elektrische vliegenmepper, jaja… De ramen-baas kwam vandaag al langs en wist er al van, via de bouwbegeleider. Sympathieke meneer trouwens ook. Dat zijn ze allemaal, gelukkig. Dat scheelt weer.
Doorheen rollen
Wij snappen natuurlijk dat dit moet allemaal. We kregen terug van de bouwbegeleider dat hij blij is met de manier waarop wij met hem communiceren en dat hij ons daarbij ook als heel coöperatief ervaart, ondanks onze bezwaren. Uiteraard zijn we coöperatief. Wie schiet er iets mee op als wij de kont tegen te krib gooien? Maargoed, het is intussen wel fijn om terug te horen natuurlijk.
Iemand vroeg: hoe gaan jullie dit volhouden tot de Kerst? Het antwoord is simpel en wordt al in de praktijk gebracht: met fijne vluchtplekken en met handige bedenksels. Een beetje kunst- en vliegwerk dus. De geïmproviseerde oorbeschermer voor Freek bijvoorbeeld (zie fotocollage onderaan). Of zoiets als een extra gordijn in het keukenraam, dat wel licht doorlaat maar niet veel zicht. Al onze telefonische overlegmomenten zo laat mogelijk in de middag, als de brute bouwmachine tot stilstand is gekomen voor de die dag. Zo proberen we er zo comfortabel mogelijk doorheen te rollen.
En voor je het weet, is ‘t Kerst…
Fijne woensdag nog.
Kiki
