Zomerse bijklets.

De tijd gaat als snel stromend water door mijn handen. Ik schreef het al in het vorige bericht.

En zo is het dus ineens 17 juni 2026, precies een jaar nadat onze lieverd (kat) Jasper overleed. Vandaag denken we met veel zachte warmte aan hem terug. Elke dag is ie in onze gedachten. En omdat er een kussen op de bank ligt dat vanaf een afstandje per ongeluk veel op Jasper lijkt, is hij er in de eerste aanblik elke dag ook nog een beetje. Dan is het net alsof Jasper gewoon nog op de bank ligt, opgerold snurkend in dromenland. Maar nee, hij is alweer een jaar dood…

We missen zijn zachte, stoïcijnse kater-liefheid. Freek vult het lege plekje heel lief en guitig op maar Jasper was bijna 19 jaar in ons leven. Ons eerste, gezamenlijke beestenkind. Een moment van ‘we gaan voor elkaar’. Jasper heeft alle drie onze woonplekken meegemaakt, hij heeft onze ouders meegemaakt en alle beestenkindjes (en ook bijvoorbeeld alle weekendpleegkinderen). Jasper is onze gezamenlijke geschiedenis, bijna. Dus ja, we staan heel dankbaar -en met een druppie- wel echt even stil bij deze sterfdag van meneertje.

Met daarbij iets dat niet vaak genoeg op ‘t hart gedrukt kan worden: als je óók (een) dier(en) hebt: geniet elke seconde van die mooie, onschuldige levens-energie om je heen. Want ze worden nou eenmaal niet zo oud als mensen en voor je het weet, is dat lieve, lieve leven voorbij.

♥︎♥︎

 

Vegan boek

Dan nu iets heel anders. Ik heb het boek Vegan vibes (2e hands) gekocht. Wij eten steeds meer vegan, zeker ik. Op de eerste plaats vanuit het gevoel naar dieren. Al besef ik ook dat ik daarin nog lang niet volledig schone handen heb. Ik heb nog flink wat stappen te nemen, maar ik neem ze wel, steeds stappen erbij. De stap van nu is: vis schrappen van het menu. Met (de wetenschappelijk aanbevolen) algenolie-capsules voor omega 3 erbij, kom ik niks tekort door geen vis meer te eten. Of het 100% lukt meteen weet ik niet. In restaurants bijvoorbeeld is dat soms een uitdaging. Maar door zelf geen vis meer in huis te halen, is de stap al een eind op de goeie weg. Overigens waren wij hiermee geen vegetariërs maar ‘pescotariers’. De reden dat we nog wel vis aten: pure hypocrisie. Voor vissen voelt het minder zielig omdat dat minder aaibare dieren zijn. Maar vissen lijden enorm onder gevangen worden. Dus hup, stapje erbij voor mij.

Verder eet ik ook zoveel mogelijk plantaardig omdat ik het Plants for Health dieet aan het opstarten ben. Het hele leefstijlprogramma trouwens, maar dan met accent op het menu. Dit werd me aangeraden door een jonge reumatoloog, die het wel wat voor mij vond omdat ik zo moeizaam ga op medicatie en daarnaast ook meer wil doen dan alleen medicijnen erin stoppen. Het programma is eerst onderzocht door een reumatoloog samen met een onderzoeker/diëtist en daarna uitgerold door diezelfde diëtist en een andere arts. Het is wetenschappelijk goedgekeurd en wordt door de eerste zorgverzekeraars al vergoed. Die van mij vergoedt het nog niet, dus ik betaal het zelf. Maar dat vind ik tot nu toe zeer de moeite waard. In dat kader werd ook bovengenoemde boek getipt dat ik dus in huis heb gehaald. Nou ben ik over leefstijlprogramma Plants for Health echt mega enthousiast maar het boek Vegan Vibes (dat door hen werd aangeraden, maar niet door hen gemaakt is) overtuigt me nog niet helemaal.

Zo voelt (als boekjes-makers) deze voorkant als slecht bedacht. Oh ja, hij is fris en fleurig in kleur, maar niet uitnodigend en juist cliché. Alsof vegan alleen maar groente, fruit en wat rijst is. En die ondertitel doet ook niks, merk ik. ‘De wereld verbeteren’. Een oubollige term die gruwelijk onmogelijk lijkt, gezien het enorme tempo waarmee we met deze planeet naar de gallemiezen gaan. De ondertitel had wat mij betreft veel realistischer, luchtiger en haalbaar-aanvoelend mogen zijn. Op basis van deze voorkant had ik het boek dan ook links laten liggen in de winkel. Maar doordat het sterk aanbevolen werd, kocht ik het toch. De foto’s in het boek zelf vind ik soms wel en soms niet uitnodigend, het is oké. Maar eigenlijk merk je dat het (terwijl het pas 5 jaar oud is) een beetje gedateerd is allemaal. Een foto van een ontbijtje in een drinkglas met rietje en dat dan de inhoud over de rand druipt, was tien jaar geleden nog wel leuk, maar vind ik nu een beetje achterhaald en knullig. Zeker voor een boek van belangrijke betekenis als dit.

Verder vind ik het boek inhoudelijk best bruikbaar. Er staat veel ‘theorie’ in, die je vooral moet lezen als je het interessant vindt, anders sla je ’t over. Ik merk dat ik door het lezen daarvan juist nog beter snap hoe en waarom ik (zoveel mogelijk) vegan wil eten. Je vindt ook allerlei handige dingen in dit boek, zoals een boodschappenlijst voor vegan menu’s, waarbij de vaak gebruikte spullen op die lijst staan, die ook een onderdeeltje ‘voorraadkast’ heeft. Ook zijn er dagmenu’s voor allerlei situaties (ben je een sporter of niet, wil je glutenvrij of niet, afvallen of juist aankomen, enz.) en je kunt je eigen dagmenu invullen. De recepten zijn goed uitvoerbaar, prettig uitgelegd en over het algemeen aanlokkelijk om te proberen.

Kortom. Je moet een beetje door een zekere suffigheid heen prikken, maar dan kan het boek wel een prima hulpje zijn bij de opstart van een vegan lifestyle. En daarmee kan ook ík, vegan amateurtje, dit boek tóch aanraden aan iedereen die snuffelt in deze hoek.

En verder

We hebben op onze bovenste woonverdieping allemaal nieuwe buren. En dat heeft nu al iets gezelligs. We zijn blij dat er weer bewoning is. Maar we zijn ook blij dat de appartementen een tijdlang leegstonden -doordat de renovatie in het najaar begon en men wilde wachten met nieuwe bewoners tot ná de renovatie. Daardoor konden wij ruimschoots wennen aan het feit dat buuf Nel er niet meer was en aan het feit dat onze buurvriend André overleden was. Niet hup, volgende maand al nieuwe buren maar rustig laten landen dat het echt stil bleef in zijn hoek. Dat ie niet meer naar de deur kwam als ie ons hoorde in de gang. Om even iets te delen, ons uit te zwaaien als hij wist dat we een ‘vakantiedagje’ deden en om een bakkie of hapje eten af te spreken. We kwamen vorige week een kaart van hem tegen die hij ons na 1 jaar wonen hier, stuurde. hij had onthouden welke datum dat was en schreef in die kaart dat we een diploma hadden gehaald voor het wonen hier, haha! Grappig, attent en lief. Soms vergaten we door zijn stront-eigenwijsheid wel eens hoe lief hij ook was.

Het is nu bijna een jaar geleden dat André overleed. We gaan volgende week, op zijn sterfdag, met zijn geliefde, zijn broer en diens vriendin naar de begraafplaats. Om André -op het tijdstip dat hij overleed- samen te herdenken bij zijn boom. Het voelt dierbaar om dat te doen. Op de eerste plaats om al het waardevolle ‘vast te houden’ en daarnaast ook om nog weer een stapje verder los te kunnen laten. Voor zijn binnenste kringetje zal dat allemaal nog veel intenser zijn dan voor ons. Maar samen daar zijn, geeft ons opnieuw een mooie vorm om zijn dood steeds meer te laten landen.
Daarbij helpt de komst van de nieuwe buren ook wel. Eerst stond zijn appartement leeg en was de stilte heel ‘luid’. Daarna was het een wisselwoning voor bewoners tijdens de renovatie. Dat was raar, vonden wij. Daarna werd de hele gang (toen ook Nel verhuisd was naar het verzorgingshuis waar zij nu woont) het domein van de bouwmensen. Er werd gewerkt op het dak en in de lege appartementen. Er was maandenlang veel reuring. Dat was wel fijn, eigenlijk. We hadden ook een gezellige sfeer boven. Bouwmensen kwamen op ons dakterras pauzeren, vroegen of de warme lunch even in onze magnetron mocht en belden aan voor een bakkie. Vervolgens kwam er de laatste weken weer veel meer rust hierboven en was de hele verdieping ineens doodstil. De stilte voor een nieuwe storm. Een storm die prettig is. De nieuwe levendigheid van klussende en verhuizende bewoners (en de gezellige babbels die er plaatsvinden op onze verdieping) is ook weer verfrissend.

De renovatie van en in het gebouw is bijna afgerond. Vandaag kwam Dennis, een van de bouwmensen die 8,5 maand in dit complex rondliep als vaste kracht, afscheid nemen. Zijn taak zit erop en dat is toch wel een ‘momentje’. Dat markeert dat dit grote ‘avontuur’ er nu zo’n beetje op zit. Dennis was een baken van stabiliteit, vrolijkheid en rust in een behoorlijk overweldigende tijd, die veel impact had op het dagelijks leven. Maar het ‘definitieve einde’ van de renovatie is nu dus echt in zicht en we zijn blij daarmee.  Ze hebben van de week eindelijk weer een stopcontact aangelegd op ons dakterras, iets dat we voorheen ook hadden, maar dat tijdelijk weg was gehaald vanwege het vervangen van de terrasvloer. En nu begonnen we dat erg te missen. Vorige week kregen we dan ineens niet één maar meteen twee stopcontacten ervoor in de plaats, wat heel handig is.

Kortom. ‘Nieuw gebouw’, nieuw terras, nieuwe buren, nieuw begin. Wij laten ‘het oude’ los, maar wel met heel veel dierbare warmte voor de fijne herinneringen aan Nel en André. Nel blijven we natuurlijk gewoon gezellig opzoeken, zolang zij daar blij van wordt, zijn wij dat ook. Andre blijft markant en warm aanwezig in onze gedachten en wij gaan nu verder met een dankbaar gevoel over de 5 jaar burenvriendschap met hem en later met hem en zijn lief.

Intussen horen we al dagenlang baby-uiltjes heen en weer roepen. Symbolisch. Nieuw leven. Een van die uiltjes klinkt inmiddels een beetje als een uil met een ‘gebroken stem’, zo schattig…! Blijft fascinerend en sprookjesachtig.

Ik ga afsluiten. Het wordt warm en zonnig de komende dagen, pak de parasols er maar bij mensen! Wij kochten er een extra voor ons hanghoekje op het dakterras. Eentje met ijsjes-kleuren, vind ik (foto helemaal bovenaan en hierboven). We gaan zometeen op stap (naar de stad voor een Waal wandeling naar Veur Lent) en de komende dagen bij huis blijven hangen. Doorwerken aan ons Blaadje en de dagen beginnen en eindigen op ons terras (in de middag wordt het er veel te warm). Zomer, rol d’r maar in!

Fijne woensdagavond enne…keep it cool, de komende dagen. 
Kiki