En toen was ‘t wel héél stil in het park…

Jeetjemineetje wat een teleurstelling voor NEC, alle fans en Nijmegen. Voor de 6e keer op rij de bekerfinale verliezen en ook niet met één doelpuntje tegen… Ik vind het super sneu voor iedereen die had verwacht -en vooral zo vurig heeft verlangd- dat dat beker-feestje eindelijk eens gevierd kon worden. Ook wij waren benieuwd hoe dat er dan aan toe zou gaan in ‘de achtertuin’ en we vinden het jammer dat we dat dinsdag nu niet gaan meemaken.

Het was vandaag ook best een beetje ‘n trieste aanblik om, tijdens onze lunchwandeling met Freek door het park, alles dat zo hoopvol klaarstond, onverrichter zaken weer opgeruimd te zien worden.

Maar hoe leuk was het om, vanuit onze boomhut aan de rand van het Goffertpark, mee te leven en zoveel enthousiasme en verbroedering te zien in de stad. In dat opzicht kan een club nooit z’n waardigheid verliezen als die verbroedering verder ook verschoond blijft van vandalisme en narigheid. Het is allemaal gemoedelijk gebleven (voor zover wij konden horen en lezen) en dat is tof. NEC is rijkelijk gesteund daar in de Kuip en in onze stad en dat kan niemand ze ontnemen.

Een van de sportanalytici schreef dat er, ondanks de teleurstelling van gisteren, iets moois gaande is in Nijmegen met al het enorme enthousiasme dat onze stad deze dagen heeft laten zien. Nou, dan ken je Nijmegen nog niet want elk jaar in de zomer -bij de 4Daagse (die nooit teleurstelt en steevast een feest is)- is Nijmegen een en al saamhorigheid en zindering. Dan is menig inwoner apetrots op de stad. En dat gevoel keert elk jaar half juli weer terug. Er hoeft niets voor gewonnen te worden, het is gewoon een wandel- en stadsfeest dat ook ver buiten de stad en ons land, gedeeld wordt. Dat is wezenlijk anders dan bij voetbal. Bij voetbalwedstrijden moet je elke keer maar weer afwachten wat je ten deel valt. Soms zit ‘t mee, soms zit het tegen. Net het echte leven.

Aan ‘t werk
We hebben de wedstrijd trouwens niet gezien want we moesten een beetje doorwerken voor een mini deadline. Het loopt allemaal een beetje door elkaar, met de projecten. Maar de afwisseling is juist ook leuk. Zaterdag zaten we te overleggen met een van de initiatiefnemers van het geplande theehuis in het Goffertpark. We gaan de vormgeving doen van zijn boek over het vroegere theehuis en het toekomstige. Het werk voor zijn boek heeft een tijd stilgelegen omdat de procedures rond het theehuis trage stroop waren maar nu hadden we weer een leuk overleg, Paul is mega enthousiast over hun theehuis-project.

Intussen heeft het magazine van de Plak nu wel alle prioriteit want dat moet over niet al te lange tijd gedrukt zijn. We hadden vorige week maandag weer een sprankelend overleg bij de Plak met Ruben en zijn er meteen maar een hapje blijven eten. Morgen is er weer overleg, nu weer bij ons thuis. Dat praat rustiger dan bij de Plak, want om 17 uur -als de avondmenukaart ingaat- zat het er al stampvol. En een half uur later zaten en stonden ze bij de bar ook al met meerdere mensen te wachten op een tafeltje. En dat op de maandagavond.

Dat is ook onze stad: fijne en eigenzinnige plekken die al 50 jaar een succes zijn en omarmd zijn door veel stadgenoten. Ook eigenzinnig: op de Grote Markt bleven de studenten gisteren na het verlies van NEC toch nog maar een klein beetje feestvieren. Kijk maar. Of NEC nou glorieus wint of genadeloos verliest, Nijmegen blijft Nijmegen – een unieke prachtstad waar de levenslust door de Waal stroomt.

Vanuit die prachtstad: fijne maandagavond.
Kiki