Jongens wat een knalkleuren buiten! En ja, ook hier bovenaan. Een woensdagbijpraat.

Dat plaatje bovenaan heb ik speciaal voor de woensdag gekozen. Want bij woensdag blijft in mijn systeem altijd nog lichtjes dat gevoel rondzingen van die paradijselijke vrije woensdagmiddagen uit je kindertijd.

Even niet naar school moeten maar urenlang buiten boomhutten bouwen. Of bij slecht weer binnen koekeloeren naar De Film van Ome Willem, Stuif es In, Ren je Rot en later De Familie Knots. En anders maakten we smurfensnot of bouwden we met Playmobil. Spelen op je kamer (‘reisbureautje, bibliotheekje, postkantoortje’; alles met loketten en stempelen enzo, ha!).
Of ik ging met een vriendinnetje de buurt langs om oude make up op te halen. Waarom, weet ik niet meer precies, want zelf make up gebruiken deed en mocht ik dat toen nog helemaal niet.

Wat ik ook een feest vond op de woensdagmiddag: de SRV binnenstappen met je zakgeld en daar snoep scoren. Liefst zo chemisch mogelijk natuurlijk; hoe meer kleur, geur en smaak hoe beter. Snoepkettingen, salmiak lolly’s, huba buba gum, kauwgom met plakplaatjes voor op je arm, ufo lolly’s (pastelkleur en poederig), snoep-lippenstift (idem) en later de jawbreakers. Oftewel de ‘hete ballen’. Die rode kaneel-smaak-ballen die van kleur veranderen. En als ze wit worden, brandden ze je je waffel uit. Ze waren nieuw, in de jaren 80. En er hoorde een challenge bij: ‘durf jij zo’n bal in de klas te snoepen zonder dat het opvalt? (want het mocht niet, natuurlijk). Die uitdaging was niet te doen want als zo’n bal op z’n scherpste punt was qua smaak, zat je te wapperen op je stoel met betraande ogen, zo pijnlijk. En dus: “Ja, betrapt, uitspugen jij!”. Ikzelf heb het één keer geprobeerd in de klas, maar ben bij het eerste de beste scherpe prikje afgehaakt en heb toen de bal verstopt in de tekenbak onder mijn schooltafeltje. Ze deden zeer maar waren oh zo lekker. Ik ga ze weer eens kopen, denk ik.

Woensdagbijpraat. Met nu wat lentekiekjes uit onze achtertuin het Goffertpark, waar de seizoenen ook al zo blij maken.

Waar we trouwens ook heel blij van worden: ons ‘nieuwe’ dakterras.
Het is -op nog wat details na- klaar, joe! De balustrade zit er nu ook weer op dus we konden gaan ‘inrichten’. We moesten trouwens wel even wennen aan het nieuwe hekwerk van de balustrade. Of eigenlijk het oude hekwerk dat ergens anders was gaan logeren voor een nieuwe coating en dat er sinds een weekje weer op zit. We vonden ‘t eerst veel te beige geworden van kleur. Maar na een dagje wennen zijn we er nu hartstikke happy mee. Mooie kleur gewoon, vooral bij het antraciet van de panelen. We kregen een nieuwe schutting (van staal en matglas – laat lekker veel licht door maar gelukkig niet zoveel zon, hoe dan?) en ook daar zijn we blij mee. De lelijkste hoek van ons dakterras is nu zelfs mooi! Ook binnenshuis ziet het dakterras er stoer en fijn uit, dat hebben ze echt goed gedaan.

We hebben een nieuw buitenkleed gekocht maar niet meer van dat ‘plastic-plastic. Die kleden kun je elk jaar weggooien en dat is niet oké. Nu dus een kleed dat veel langer mee zou moeten gaan. En we hebben nieuwe tuinstoelen rond de eettafel. Toen alles vandaag op z’n plek stond, was dat een feestje! Wat een fijne plek weer. Nog fijner dan voorheen. We hebben geen bomen meer, die zijn eind van de vorige zomer allemaal ziek geworden, door teveel wind hierboven. Wel hebben we nu een plantentafel met planten die goed tegen wind kunnen (grassen en kruiden) en een plantentafel (aan de andere kant) met alleen grassen. We zitten als het maar even kan buiten met een bakkie (al een tijdje, ook toen het terras nog veel meer under construction was) en vanavond gaan we voor ‘t eerst buiten eten, in onze nieuwe buiten-eethoek.

We hebben ons buitenparadijsje vanmiddag even ‘ingewijd’ met een feest-koffietje. Dalgona koffie. Hier een recept met suiker maar met dezelfde hoeveelheid agavesiroop is ie iets minder ongezond (een beetje maar hoor) en daar lukt het ook prima mee.
Slurp ze!

Manlief en ik gaan koken en dan wandelen met Freek (en dan eten). Morgen of overmorgen meld ik mij weer met ‘voetbalkoorts, hooikoorts en nog wat gebabbel’.

Fijne woensdagavond. 
Kiki