Altijd een lekkere dag, de zondag.

Op ons dooie gemakje samen aan tafel ontbijten met een gekookt eitje en broodjes uit de oven met roomboter. En daarna de hele dag de tijd nemen voor dat wat je wil doen. Met de nadruk op ‘wil, niet moet’. Even niet teveel moeten is fijn. Zoals een blogje schrijven. Dat moet niet, dat wil ik.

Allereerst
We hadden dinsdag weer een supergoeie controle voor mijn lieve mooie Dejan en het was een mijlpaalmoment. Want nu, 1,5 jaar na de diagnose, vinden ze het bij Radboud veilig en mag Dejan de controles al loslaten, als hij dat zou willen. Hij kiest ervoor om juist wel controles te houden, dat geeft hem een zekerder gevoel en dat snap ik helemaal. Maar vanuit Radboud durven ze het dus los te laten en dat is heel erg fijn om te horen!We zijn blij! Het geeft weer een snufje vertrouwen erbij. Vertrouwen dat een pittige knauw krijgt als je hoort dat je kanker hebt. Dejan was bij deze laatste controle toch wel extra nerveus. Ik was dat bij elke controle die hij moest ondergaan wel, meer dan hij zelf geloof ik. Maar met zo’n mijlpaal, gaat toch door je hoofd van: ‘het zal toch niet…?’ Maar neehoor, gelukkig juist beland in de veilige zone.

Broodje bijzonder
We vierden die mijlpaalcontrole van Dejan, bij Radboud, haha. Met een broodje Nimma. Dat vega is, erg lekker ook en gemaakt van ingrediënten die zijn geproduceerd door lokale boeren. En het broodje is ontwikkeld door o.a. een souschef van De Nieuwe Winkel, een Michelinster-restaurant dat zich helemaal heeft toegelegd op ‘botanische gastronomie’. Met andere woorden: ze koken er alleen met eetbare planten en kruiden en niet met dode dieren en andere dierlijke ingrediënten. Dat je daar dan 2 Michelinsterren mee wint, is niets minder dan indrukwekkend. En dat zij hebben bijgedragen aan dit lekkere broodje Nimma, is een leuke gedachte. Hier lees je meer over dit Nijmeegse broodje.

In en om de boomhut
Het is de laatste tijd een stuk rustiger wat betreft de renovatie herrie. Een verademing. Er is nog van alles gaande (zoals het opfriswerk in de hallen) maar het leuke is dat we nu ook wel echt spectaculaire verbeteringen beginnen te zien. Vooral op ons dakterras. Afgelopen week was er weer volop werk op ons terras. De kozijnen en terrasdeur werden geschilderd en de lelijke grote beton-glastegeltjeswand is verwijderd en vervangen voor een hele mooie grote glazen pui.

▲ Zo was ‘t

▼ En zo is ‘t aan het worden: glas-tegeltjes-wand werd mooie glazen pui (linksboven zijn ze er mee bezig). En de schuttingen zijn weg, die worden vervangen. Net als de balustrades, die worden vernieuwd. De grote vierkanten ‘schoorsteen’ in het midden van de dakterrassen vormt de scheidingslijn tussen ons en de (nieuwe) buren.

De lelijke terrastegels zijn ook vervangen en de schuttingen -ook lelijk- zijn weg. Daarvoor in de plaats komen glazen schuttingen met ‘melkglas’ zodat je er niet doorheen kijkt maar wel licht vangt. De balustrade wordt ook grondig onder handen genomen. De lichtblauwe railing is al een week of twee weg om ergens anders te worden gecoat in antraciet (dezelfde kleur als de kozijnen van het hele gebouw en de panelen die straks op onze balustrade komen). Het wordt potverdriedubbeltjes gewoon een chic dakterras joh…! We verheugen ons op het eindresultaat.
En het eerste dakterras-bakkie van dit jaar -ook al is dat terras nog under construction– smaakte naar meer!

In huis zijn we trouwens ook ijverig bezig met een voorjaarsactie. Geen schoonmaak hoor, haha nee, dat dan weer niet. Gelukkig wordt er bij ons elke vrijdag schoongemaakt door een poetsengel en daar zijn we heel blij mee. Maar wijzelf zijn aan het opruimen, herorganiseren en oppimpen.

Mijn werkhoek is al aangepakt en dat zit -en werkt- hartstikke fijn! Maar we doen nog meer. Zo waren we bijvoorbeeld de witte staal-glas boekenrekken van Ikea een beetje zat. Te hard contrast met de terra muur erachter. Maar we hebben ze nog maar 4 jaar, dus wegdoen voelde niet goed. Hoe handig, dat we op de slaapkamer en in het halletje nog bergruimte nodig hadden. Die twee kasten doen daar nu prima dienst.

Dat leuke houten bankje in de slaapkamer is een beetje een ongelukkig gevalletje. Het stond aan de eettafel. Maar ik ging er een keer te onhandig op zitten en het bankje zakte door de poten. Wegdoen? Nee joh, ik vind ‘t zo mooi… Dus is het nu een ‘sokken aantrekken-bankje’ op de slaapkamer. Met een onderstel van een ander bankje, dat ook in de woonkamer stond bij onze uitkijk-hoek. En het ‘zusje’ van dat bankje doet nu (weer, als vanouds) dienst als eettafelbank. Ook goed.

De uitkijkhoek bij het raam heeft nu geen bankjes meer, maar een rotan zitje. Het is er nog steeds fijn hangen. Met een kopje thee en een koekie erbij en dan: eekhoorns spotten maar.

Ook wilden we al een tijdje een tv kast, in plaats van de twee losse kastjes die er stonden. De tv kast vonden we, hoera (foto bovenin deze collage). Een flitsend roze ‘lampje’ erbij maakt ‘t af. Last but not least: een nieuw boekenrek (van massief hout) waar ook het gedenkkastje van Jaspertje (onze overleden kater-lieverd) een knus plekje in heeft.

En dan hadden we trouwens nóg een nieuwe lamp.

Of nee, dat zeg ik niet goed: alleen de kap is nieuw. Ook een gevalletje ‘was kapot’.

Onze HK Living lamp kochten we eind ’23. Dankzij die lieve boef Jasper (hierboven al genoemd) is de lamp 1,5 jaar geleden gevallen. Stenen voet aan diggelen, maar Dejan heeft ‘m kunnen lijmen.

De kap sneuvelde ook, maar die konden we er provisorisch weer op frunniken. Al was dat niet ideaal en laatst brak het metaal van de kap alsnog definitief af.

Gelukkig vonden we een nieuwe kap, die je hiernaast ziet. Nieuwe-oude lamp, hij blijft leuk.

Helemaal bovenaan: een close up van een dekbedhoes waar ik mega vrolijk van word. Ook nieuw. Wat is het toch leuk om samen steeds weer nieuwe liefde in ons heerlijke love nest te proppen… ❤︎

Fijne zondagavond, goeie nieuwe week.
Kiki