Over de stiekeme Valentinus en meer.

Wij wisten jarenlang onze hakken in het zand te duwen bij wat wij dan ‘commerciële flauwekuldagen’ noemden, zoals Valentijnsdag. Maar ook wij zijn gezwicht en vieren het nu toch. Vooral de diverse verhalen die rondgaan over de oorsprong ervan, hebben ons over ‘t streepje getrokken. Een daarvan -de meest aansprekende variant vinden wij- vertelt over de Romeinse Valentinus.

Valentinus was een bisschop die stiekem soldaten trouwde, tégen de wil in van keizer Claudius de 2e. Deze keizer stelde een huwelijksverbod in voor soldaten. Want trouwen zou ze zwakker maken in hun mentaliteit en ze minder bereid maken om te sterven voor het leger.

Bisschop Valentinus vond juist dat liefde altijd moest overwinnen. Liefde boven al het andere. Hij besloot ongehoorzaam te zijn aan keizer Claudius en verbond de ene na de andere soldaat in het huwelijk. Een held natuurlijk. Maar het kostte ‘m wel z’n leven en hij stierf dan ook als martelaar van de liefde. Later werd hij door Paus Gelasius heilig verklaard en werd 14 februari de naamdag van Sint Valentinus.

Of dit verhaal echt klopt, is niet zeker. Net als bij de vele andere vertellingen over Valentijnsdag. Maar wij vinden het een mooie verklaring.

In het nu

Dat de commercie-dames en heren al jarenlang met het thema Valentijnsdag spelen en zich waarschijnlijk nauwelijks verdiept hebben in de oorsprong ervan, kun je ze natuurlijk niet kwalijk nemen. Maar wij worden blij van dit Valentinus-verhaal. En verder bepalen we graag zelf hoe wij Valentijnsdag vieren. Geen cadeau’s en chocola, maar kaasfondue, jaja. En een potje Monopoly na.

Dejan heeft een elektrische fonduepan gekocht en daarmee hopen we dat lekker knus pruttelende kaasfondue’tje op tafel te toveren. Met een rechaud en waxinelichtjes is het altijd behelpen. De ene keer koekt de boel aan en verdampt te snel, dan weer wordt ie te snel koud, maar nooit pruttelt ie zo lekker als we zouden willen. Met ons nieuwe hulpje, lukt dat hopelijk wel. Lekker brood erbij plus (overdwars doormidden gesneden en in een droge koekenpan geroosterde stronken) witlof, voor het toefje gezond.

Verder hebben we onszelf een Monopoly spel cadeau gedaan – de Nijmegen variant. Met pionnen die Nijmeegse iconen verbeelden, zoals de Waalbrug. Dus Valentijnsdag wordt hier niet gevierd met chocola en bloemen maar met kaasfondue en Monopoly.

We vieren morgen natuurlijk, love. Maar óók het verhaal van Sint Valentinus, die schijt had aan een keizerlijk verbod op liefde. Die zijn heilige geloof in de liefde juist trouw bleef, dat bekocht met zijn leven en later terecht heilig verklaard werd.

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

Intussen

 

intussen zit ik terwijl ik dit schrijf, in mijn oude vertrouwde -en toch als nieuw aanvoelende- werkhoek. Wat een paar ladekastjes, een opbergbak op wielen, een simpele bureaulamp en een goeie stoel niet kunnen doen… Geen chaos meer maar rust en ruimte. Niet meer de werktafel leeg moeten vegen om er te kunnen zitten, maar gewoon, stoel naar achteren rijden, neerploffen, schrijven. Kind kan de was doen. Mijn ‘kastenwandje’ van houten ladebakjes, helpt daar zeker bij.

Ik heb een zwak voor de (lekker ruikende, want van onbehandeld hout) Moppe ladekastjes van die bekende Zweedse toko. De iconische kastjes zijn er al zeker sinds 1984 ofzo, toen kreeg ik als tiener namelijk al zo’n kastje op sinterklaasavond. Dat stond op mijn verlanglijstje. Of zeg maar gerust verlanglijst: voor mijn kamer had ik een hele waslijst aan Ikea-wensen gemaakt. Van kastje tot dekbedhoezen, tot slaapbankje en ja, ook nog een bureau. Alles van sinterklaas (maar ik wist dat mijn ouders kort daarvoor een bezoek aan de Zweedse gigant gepland hadden). Die lange wensenlijst van mij was natuurlijk niet heel reëel, dat wist ik toen als kind ook al wel. Maar het Moppe ladekastje (plus een prachtige dekbedhoes) kwamen er die pakjesavond wél. Plus een cool pennenbakje en 2 sierkussens voor op mijn toekomstige slaapbank, beloofde het gedicht.
Ik wilde graag ‘op kamers’ in mijn eigen tienerkamer.

Het Moppe kastje (en er volgden er nog meer) werd toentertijd mijn bewaarplek voor alles dat dierbaar was en niet kwijt mocht raken. Ik was (en ben) een sloddervos en werd ook zo genoemd door mijn ouders. Kamer opruimen was in mijn geval: alles in de grote kast proppen, deur dichtduwen, op slot doen en voorlopig niet meer openen. Tot ie wel open moest en de hele mikmak eruit kwam rollen. Mijn kamer oogde altijd picobello, maar was puur verborgen chaos. Met de Moppe kastjes, leerde ik een heel klein beetje opruimen. In elk geval kon ik de voor mij belangrijkste spulletjes terugvinden.

Inmiddels bestaat mijn werkhoekje uit allemaal kastjes en laatjes en I Love It! Of ik het ook echt goed georganiseerd kan houden, moet nog blijken. Ik vertrouw mezelf voor geen meter. Er zit toch een onvervalste ‘kast propper’ in mij, ha! En toch en toch…zo lekker werken aan mijn tafel als ik nu doe, heb ik nog nooit gedaan. Dus wie weet…

Fijne dag van de liefde morgen, hoera voor Valentinus én…Moppe! 
Kiki