Vandaag kwam een einde aan een tijdperk.
(Door Dejan. Geschreven in Engels, daarna vertaald met Google)
We gingen gistermiddag op de thee bij onze buurvrouw Nel, om afscheid te nemen. Vanmorgen vertrok zij naar een verzorgingshuis.
Met het overlijden van onze buur en vriend André, en nu Nel die vertrekt, is iets van de afgelopen vijf jaar tot een einde gekomen. We werden door hen samen warm welkom geheten hier op de bovenste verdieping. De andere buurvrouw op onze etage is trouwens ook al naar een verzorgingshuis verhuisd, enkele weken geleden. We hadden niet veel contact met die buurvrouw, maar ook dat appartement is nu leeg. En nu zijn wij de enige (vaste) bewoners hierboven, totdat de lege appartementen zijn opgeknapt en er nieuwe mensen komen wonen.
Het afscheid van Nel gisteren was lief en ontroerend. Kiki had aan haar dochter gevraagd of we haar vandaag konden uitzwaaien in de gang en hoe laat ze zouden vertrekken. We wilden ons verder niet opdringen, maar even gedag zeggen vonden we wel belangrijk. Nel’s dochter appte terug: “Of komen jullie even gezellig langs voor een kopje thee, ik ben er dinsdagmiddag ook”. Dat hebben we gedaan en was fijn. Persoonlijker dan in de hal. En ik denk, ook wat rustiger voor Nel.
In het eerste jaar dat wij hier woonden, kwamen Nel en André samen bij ons over de vloer voor koffie of soms voor een lunch. Op een gegeven moment werd dat te veel voor Nel. Toch hadden we tot een paar dagen geleden, nog elke ochtend contact. Wanneer Nel de post ging halen, ging ik met Freek ging wandelen. Dan was ze altijd zo lief voor Freek, en hij voor haar. Het was een vaak voorkomend ochtendritueel. Nel en André hadden ook hun rituelen samen. Ze wisselden boeken en muziek uit, en legden vaak boeken bij elkaar voor de deur.
Nel’s situatie ging de afgelopen maanden achteruit, maar ze was gelukkig vaak ook nog gewoon, Nel. Kiki had regelmatig contact met haar en ook met Nel’s dochter en kleinkinderen, zodat we konden helpen wanneer dat nodig was. Nel wist ons gelukkig ook te vinden als er iets was, dan belde ze aan. Ze was altijd blij als we haar dan konden helpen of als Kiki haar soms, als dat nodig was, ging geruststellen.
Tijdens extreme hitte in de zomers brachten we Nel vaak een ijsje en keken we stiekem even hoe het met haar ging. We wilden niet opdringerig zijn, maar wel weten dat het goed ging met haar, in die periodes.
Bij het afscheid gisteren, was Nel in een goede stemming. We hebben fijn met haar gepraat. Kiki kreeg van Nel zelfs een uitgebreid, warme omhelzing bij het afscheid. Toen we aan Nel vroegen of ze het leuk zou vinden als we haar binnenkort in haar nieuwe thuis bezoeken, reageerde ze heel enthousiast, dus dat gaan we zeker doen.
Het was fijn om haar als buurvrouw te hebben. Een hele lieve, zachtaardige dame. Die bijna ontroerend-blij werd van onze Freek, ook gisteren weer, toen we bij haar thuis waren.
Nu wonen we hier tijdelijk alleen boven. Er gaan wel veel mensen in en uit in ‘André’s appartement, die verblijven daar zolang hun eigen appartementen in renovatie zijn. Ik schrik elke keer als ik iemand naar buiten zie komen daar. Omdat ik André vaak tegenkwam in de hal en hem dan zijn appartement uit zag komen. Maar het is nu iedereen, behalve André. We missen hem nog steeds. En we zullen Nel ook gaan missen.
Vanavond toast ik met mijn meisje op het leven. Want het is maar zo kort en zo kostbaar.
Cheers,
Dejan.
