De voormalig jarige.
In de vensterbank van René z’n appartement (waar we momenteel overdag deels zijn om rustig te kunnen werken en het renovatie lawaai te ontvluchten) staat een foto van zijn tweelingbroer André (onze buurvriend die in juni overleed). Het is vandaag René z’n verjaardag en André z’n geboortedag.
We zijn eigenlijk maar één keer echt op de dag van zijn verjaardag bij hem geweest. Hij vierde het op de dag zelf meestal alleen met partner en familie, meer drukte trok hij niet.
Andersom nodigde André zichzelf wél graag uit op onze verjaardagen. Je kon de klok erop gelijk zetten, ongeveer 2 weken voor onze verjaardagen, klonk het ongeveer als volgt: “Je bent bijna jarig hé, ga je nog iets leuks doen en word ik daar ook bij verwacht?”. Wij moesten daar altijd om grinniken. En dan nodigenden we hem natuurlijk uit voor koffie en taart. Het was een ongeschreven traditie vanaf het begin.
Hij was ‘stiekem’ graag deel van onze vrolijke feestelijkheden. Liet een kersverse date een keer op oudejaarsavond achter in haar huis om naar ons te komen en samen oudejaarsavond te vieren. Dat hadden we zo afgesproken, zei hij en hij verheugde zich erop. Bij ons taart en koffie op de verjaardag was ook iets dat hij waarderen kon. Liefst had hij dat voor jaren vastgelegd (was ons vermoeden): die en die dag, zo laat, verjaardag. Hij hield ervan als de dingen helder waren en zijn agenda op tijd duidelijk was. Geen verrassingen. Wij op onze beurt hielden van de hem zo typerende, eigenzinnige communicatie rond dit soort zaken (niet met alles hoor, maar in deze aangelegenheden was hij zo grappig voorspelbaar en eerlijk. Hartelijk ook).
Dinsdag waren we op bezoek bij buurvrouw Nel, die vorige week naar een verzorgingshuis in Gendt is verhuisd. Haar dochter appte vlak na de verhuizing al dat onze Freek ook van harte welkom is in het verzorgingshuis. Dus we besloten de belofte aan Nel om haar gauw op te zoeken, meteen na te komen. We werden heel vrolijk ontvangen door Nel in haar kamer. En ook warm uitgezwaaid toen we weggingen. Na een uurtje op bezoek had ik het gevoel dat ze heel moe was, dus ik vroeg of ze het fijn vond als we haar weer met rust zouden laten. Maar ze zei “neehoor, blijf maar gezellig nog even, ik vind het veel te leuk dat jullie er zijn”. Nel was altijd vrij bedaard in haar wensen, maar nu sprak ze zich heel duidelijk uit in haar wens dat we nog even bleven. Dat deden we, met liefde. We hebben fijn en dierbaar zitten kletsen met Nel (zij en ik samen op haar bedrand, Dejan had koffie en thee gehaald in het restaurant). Ook André kwam nog even voorbij in de gesprekjes met Nel, dinsdag. Ze besefte volgens mij op dat moment niet meer dat hij overleden was, maar attendeerde mij er wel op ‘dat hij deze week jarig is’. Ik weet zeker: als André nog geleefd had, dan had ie een mooie kaart van haar gekregen. En dan waren we vast en zeker ook een keer met z’n drieën naar die lieve Nel gegaan.
Op André z’n verjaardagen hingen wij altijd een tasje met kaart en klein cadeautje aan zijn deur. Dat was traditie. Hij vond het fijn dat wij begrepen hoe hij ‘t wilde; niet nog meer bezoek en drukte maar wel dat we aan hem dachten. Vandaag op zijn geboortedag denken we dus ook aan hem. De niet-meer-jarige jarige. Die ook in de herinneringen van (zijn en onze) buuf Nel nog een beetje voortleeft…
Fijne decemberdonderdag.
Kiki
